Οι Πειρατές από τη Λιβύη που έπιαναν χιλιάδες Ευρωπαίους και τους πουλούσαν σκλάβους στην Αφρική

Στις αρχές του 17ου αιώνα, η ακτογραμμή της Λιβύης δεν είχε μόνο αμμόλοφους και καμήλες. Είχε στόλους. Στόλους πειρατών που με την κάλυψη του τοπικού πασά έβγαιναν στη Μεσόγειο, σταματούσαν ευρωπαϊκά πλοία και άρπαζαν επιβάτες και πληρώματα για να τους πουλήσουν σκλάβους σε αγορές της Τρίπολης, του Αλγερίου και της Τύνιδας.

Οι πειρατές δεν ήταν πάντα μουσουλμάνοι. Πολλοί ήταν πρώην χριστιανοί Ευρωπαίοι που είχαν εξισλαμιστεί και έγιναν “renegades” – προδότες των εθνών τους, αλλά ήρωες των αφρικανικών ακτών. Στην Τρίπολη της Λιβύης υπήρχαν μέχρι και Άγγλοι πλοίαρχοι που έγιναν ο φόβος και τρόμος της Μεσογείου.

Η Τρίπολη δεν ήταν απλώς ένα κρησφύγετο. Ήταν η «έδρα» ενός πειρατικού συστήματος. Εκεί υπήρχαν σκλαβοπάζαρα, φυλακές με λουκέτα από την Κεντρική Ευρώπη, δημόσιοι βασανισμοί και λύτρα. Ολόκληρες ευρωπαϊκές πόλεις ζούσαν με τον φόβο των Λίβυων πειρατών.

Από το 1600 ως το 1800, πάνω από ένα εκατομμύριο Ευρωπαίοι απήχθησαν από πειρατές που ξεκινούσαν από τη Λιβύη και τις γειτονικές ακτές. Άντρες, γυναίκες, παιδιά. Άλλοι πουλήθηκαν σε πλούσιους οθωμανούς ως οικιακοί υπηρέτες, άλλοι έλιωσαν στα ορυχεία του Φεζζάν. Άλλοι έγιναν παλλακίδες σε χαρέμια ή τράβηξαν κουπί στις γαλέρες.

Η Ευρώπη προσπάθησε να αντιδράσει. Έστειλε στόλους, διαπραγματεύτηκε, πλήρωσε λύτρα. Αλλά οι Λίβυοι πειρατές ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Είχαν πληροφοριοδότες, γνώριζαν τα εμπορικά δρομολόγια και δρούσαν με θρησκευτικό φανατισμό και πολιτική κάλυψη.

Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αναγκάστηκαν να στείλουν τον στόλο τους για να αντιμετωπίσουν τους πειρατές της Λιβύης. Ήταν ο πρώτος πόλεμος των ΗΠΑ εκτός ηπείρου: οι Βερβερικοί Πόλεμοι. Ένας από τους πρώτους μεγάλους εχθρούς των ΗΠΑ δεν ήταν κάποιο έθνος – ήταν οι πειρατές της Τρίπολης.

Το 1805, μετά από αιματηρές συγκρούσεις, οι Αμερικανοί εισέβαλαν στο Ντερν της Λιβύης και κατέλυσαν προσωρινά την τοπική εξουσία. Οι πειρατείες περιορίστηκαν. Όχι όμως για πάντα. Μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα, οι σκλαβοπώλες της Λιβύης συνέχιζαν τη δράση τους σε μικρότερη κλίμακα.

Οι φυλακές στην Τρίπολη έγιναν σύμβολα φρίκης. Άνθρωποι από την Ιρλανδία, τη Σικελία, τη Μασσαλία και την Κρήτη βρίσκονταν μαζί, αλυσοδεμένοι, περιμένοντας να αγοραστούν ή να πεθάνουν. Κάποιοι, όσοι είχαν οικογένεια με χρήματα, λύνονταν με εξαγορά. Άλλοι, έμεναν για πάντα εκεί.

Σήμερα, ελάχιστα έχουν μείνει από εκείνη την εποχή. Μόνο κάποια παλιά χάρτινα αρχεία, προσευχές χαραγμένες σε τοίχους κελιών και αφηγήσεις μοναχών που έφταναν μέχρι εκεί για να ελευθερώσουν σκλάβους. Αλλά η ιστορία των Λίβυων πειρατών είναι μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της Μεσογείου.