Η πρώτη γυναίκα Ολυμπιονίκης ήταν κουφή και δεν άκουγε τα χτυπήματα από το μπαλάκι του τένις

Στο Παρίσι του 1900, ανάμεσα σε άντρες με παπιγιόν και κυρίες με ομπρελίνα, σε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες δεν είχαν ακόμα δικαίωμα ψήφου, η Σαρλότ Κούπερ ανέβαινε στο γήπεδο τένις. Δεν ήταν μόνο η πρώτη φορά που οι γυναίκες συμμετείχαν σε Ολυμπιακούς Αγώνες· ήταν και η πρώτη φορά που μία από αυτές έμελλε να κερδίσει χρυσό μετάλλιο. Και το έκανε χωρίς να ακούει. Η Κούπερ είχε χάσει την ακοή της λίγα χρόνια πριν τον αγώνα εξαιτίας μιας σοβαρής ασθένειας. Έπαιζε στα τυφλά – όχι με τα μάτια, αλλά με το σώμα της, διαβάζοντας τις κινήσεις, νιώθοντας τον ρυθμό και εμπιστευόμενη το ένστικτο της αθλήτριας.

Η Σαρλότ Ρία Κούπερ γεννήθηκε το 1870 στο Λονδίνο και από μικρή ηλικία βρήκε διέξοδο στο τένις. Στα τέλη του 19ου αιώνα, το άθλημα αυτό θεωρούταν «ευγενικό», κατάλληλο για τις γυναίκες της μεσαίας και ανώτερης τάξης, αρκεί να διατηρούσαν την «κομψότητά» τους μέσα στο γήπεδο. Όμως η Κούπερ δεν ήταν διακοσμητική φιγούρα. Ήταν επιθετική στο φιλέ, με άψογο footwork και τεχνική. Είχε ήδη κερδίσει Wimbledon τέσσερις φορές πριν φτάσει στο Παρίσι, και το 1900 κατέκτησε το χρυσό στο ατομικό γυναικών και στο μικτό διπλό. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που γυναίκα στέφθηκε Ολυμπιονίκης σε οποιοδήποτε άθλημα.

Η σημασία της νίκης της Κούπερ ξεπερνούσε το αθλητικό επίπεδο. Οι Αγώνες του 1900 δεν είχαν τελετές απονομής ούτε εθνικούς ύμνους· ήταν ακόμα ένα πείραμα, ενταγμένο μέσα στην Παγκόσμια Έκθεση. Ωστόσο, η παρουσία γυναικών ήταν τολμηρή και σχεδόν «παράνομη» για την εποχή. Λιγότερες από 20 γυναίκες συμμετείχαν συνολικά, και μόνο σε “κομψά” αγωνίσματα όπως το γκολφ, η ιππασία και το τένις. Η Σαρλότ Κούπερ όχι μόνο αγωνίστηκε, αλλά κέρδισε με απόλυτη φυσικότητα, αποδομώντας χωρίς καν να μιλήσει τα επιχειρήματα εκείνων που θεωρούσαν τις γυναίκες ακατάλληλες για τον στίβο.

Η πιο παράδοξη πτυχή της ιστορίας της είναι πως κανείς στο κοινό δεν ήξερε ότι δεν άκουγε. Στη φωτογραφία της, ποζάρει με ένα ελαφρύ χαμόγελο, χωρίς ίχνος αυτολύπησης ή θεατρικότητας. Δεν ζήτησε ποτέ ειδική μεταχείριση. Δεν δήλωσε «παράδειγμα προς μίμηση». Η νίκη της έγινε αθόρυβα, όπως και η καριέρα της. Συνέχισε να παίζει επαγγελματικά για πολλά χρόνια, φτάνοντας τα πέντε Wimbledon, σε μια εποχή που ούτε καν οι γυναίκες πίστευαν πως μπορούσαν να διεκδικήσουν αθλητικά τρόπαια.