Οι σαμουράι μέτραγαν την περιουσία τους με koku, δηλαδή το ρύζι που τρώει κάποιος σε ένα χρόνο

Στην Ευρώπη ο πλούτος μετριόταν σε χρυσό, ασήμι ή εδάφη. Στην φεουδαρχική Ιαπωνία όμως, ένας πολεμιστής δεν ήταν πλούσιος επειδή είχε νόμισμα — αλλά επειδή είχε ρύζι. Το μέτρο ονομαζόταν koku, και δεν ήταν απλώς γεωργική μονάδα. Ήταν το βασικό εργαλείο για να μετρηθεί η δύναμη, η θέση, ακόμα και η αξία ενός σαμουράι.

Ένα koku υπολογιζόταν ως η ποσότητα ρυζιού που χρειάζεται για να τραφεί ένας ενήλικας άντρας για έναν ολόκληρο χρόνο. Περίπου 180 λίτρα — ή σχεδόν 150 κιλά. Δεν μιλούσαν για εισόδημα σε γιεν ή νομίσματα, αλλά σε koku. Ήσουν τόσο ισχυρός, όσο το ρύζι που μπορούσε να παραγάγει ή να σου αποδώσει η γη σου.

Η μονάδα αυτή καθιερώθηκε την περίοδο των Tokugawa (1603–1868), όταν η Ιαπωνία ήταν οργανωμένη σε ένα από τα πιο αυστηρά φεουδαρχικά συστήματα του κόσμου. Οι daimyo, δηλαδή οι τοπικοί άρχοντες, έπρεπε να έχουν τουλάχιστον 10.000 koku για να θεωρούνται αξιωματούχοι υψηλής τάξης. Κάτω από αυτούς, οι σαμουράι πληρώνονταν σε koku από τις περιοχές που υπηρετούσαν.

Το σύστημα ήταν εντυπωσιακά οργανωμένο. Κάθε επαρχία αξιολογούταν με βάση την παραγωγικότητα της σε ρύζι. Δεν μετρούσαν τις εκτάσεις με στρέμματα ή χιλιόμετρα, αλλά με το πόσο ρύζι απέδιδαν. Ένα χωριό δεν είχε αξία λόγω της ομορφιάς του, αλλά επειδή μπορούσε να δώσει π.χ. 3.500 koku τον χρόνο — αρκετά για να συντηρήσει έναν μικρό στρατό σαμουράι.

Ο ίδιος ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, ιδρυτής του σογκουνάτου Tokugawa, λέγεται ότι ήλεγχε κτήσεις που απέδιδαν πάνω από 8 εκατομμύρια koku. Αυτό σήμαινε ότι, θεωρητικά, μπορούσε να ταΐσει 8 εκατομμύρια άνδρες για έναν χρόνο. Η ίδια η εξουσία του μετριόταν σε μερίδες ρυζιού.

Το ρύζι δεν ήταν μόνο τροφή. Ήταν οικονομία, σύστημα, νόμισμα, και σύμβολο εξουσίας. Το να έχεις koku σήμαινε ότι μπορούσες να θρέψεις πολεμιστές, να πληρώσεις φόρους, να χρηματοδοτήσεις τελετές και να σταθείς κοινωνικά. Κάθε συμβόλαιο, κάθε σχέση, κάθε επιβράβευση περιστρεφόταν γύρω από αυτό το μέγεθος.

Στις μέρες μας, η λέξη έχει ξεχαστεί. Αλλά για αιώνες, οι σαμουράι δεν μετρούσαν την περιουσία τους με διαμάντια. Την μετρούσαν με ρύζι. Όχι με το ρύζι που μπορούσαν να φάνε οι ίδιοι, αλλά με το ρύζι που μπορούσαν να προσφέρουν σε άλλους. Κι αυτό, στην Ιαπωνία, σήμαινε ισχύ.