Οι σημειώσεις που κρατούσε ο Άγιος Παΐσιος στο χαρτί που είχε από μικρός μαζί του

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ήταν ένας άνθρωπος που από μικρός ένιωθε έντονη την παρουσία του Θεού στη ζωή του. Δεν ήταν τυχαίο που βαφτίστηκε από τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος μάλιστα προφήτευσε πως ο μικρός Αρσένιος – όπως ήταν το κοσμικό του όνομα – θα αφιέρωνε τη ζωή του στον μοναχισμό. Πέντε εβδομάδες μετά τη βάπτισή του, το 1924, η οικογένειά του, μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες, εγκατέλειψε τα Φάρασα της Καππαδοκίας λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών. Το ταξίδι τους ήταν μακρύ και δύσκολο. Αρχικά εγκαταστάθηκαν προσωρινά στον Πειραιά, μετά στην Κέρκυρα και στην Ηγουμενίτσα, ώσπου τελικά κατέληξαν στην Κόνιτσα, όπου ο νεαρός Αρσένιος μεγάλωσε και πήγε σχολείο.

Από μικρό παιδί, κρατούσε πάντα μαζί του ένα χαρτί. Δεν ήταν απλό κομμάτι χαρτί, αλλά κάτι πολύτιμο γι’ αυτόν. Εκεί σημείωνε τα θαύματα του Αγίου Αρσενίου, του πνευματικού του πατέρα, που αποτελούσε πηγή έμπνευσης και καθοδήγησης. Ήταν ο δικός του τρόπος να διατηρεί ζωντανές τις θεϊκές εμπειρίες που του διηγούνταν οι μεγαλύτεροι, αλλά και να καταγράφει ό,τι ένιωθε ως σημάδια της παρουσίας του Θεού στη ζωή του. Αυτές οι σημειώσεις ήταν κάτι παραπάνω από απλές αναμνήσεις· ήταν ένα προσωπικό αρχείο πνευματικής σύνδεσης, που θα διαμόρφωνε την πορεία του.

Η αγάπη του για τον μοναχισμό φάνηκε από νωρίς. Ο ίδιος επιθυμούσε από παιδί να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής ζωής, αλλά η οικογένειά του, βλέποντας το παιδικό του πάθος, του έλεγε χαριτολογώντας: «Βγάλε πρώτα γένια και μετά θα σε αφήσουμε». Όμως, τίποτα δεν μπορούσε να σβήσει αυτή την επιθυμία από την καρδιά του. Τα χρόνια πέρασαν, η κλίση του προς τον Θεό γινόταν όλο και πιο δυνατή, και οι σημειώσεις του, γεμάτες πίστη και ευλάβεια, δεν σταμάτησαν ποτέ να τον συνοδεύουν.