Η ταινία που η Αλίκη Βουγιουκλάκη έπαιξε στην ουσία την Αλίκη Βουγιουκλάκη με άλλο όνομα
Παίζει την ίδια την Αλίκη — όπως την ήξερε το κοινό, όπως την ήθελε, όπως τη λάτρευε.
Το 1965, ενώ η καριέρα της Αλίκης Βουγιουκλάκη είχε ήδη απογειωθεί, ήρθε μια ταινία που φαινομενικά δεν άλλαζε τίποτα. Κι όμως, ήταν η πρώτη φορά που το κοινό δεν έβλεπε απλώς μια ηρωίδα — αλλά την ίδια την Αλίκη, όπως τη φανταζόταν ο κόσμος: αυθόρμητη, καπάτσα, λαϊκή, όμορφη, ανεξάρτητη και βαθιά ερωτεύσιμη.
Το Πονηρό Θηλυκό… Κατεργάρα Γυναίκα! μοιάζει από τον τίτλο κιόλας σαν να γράφτηκε για την ίδια. Και ίσως δεν είναι σύμπτωση. Η Βουγιουκλάκη υποδύεται μια επαρχιώτισσα που έρχεται στην Αθήνα, γεμάτη όνειρα, εξυπνάδα και πείσμα. Μέσα σε λίγες μέρες, αποκτά δουλειά, φλερτ, και γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Σου θυμίζει κάτι;
Η Αλίκη του ρόλου λέγεται Μαρία. Αλλά όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν βλέπουν κάποια Μαρία. Βλέπουν την Αλίκη Βουγιουκλάκη να παίζει την εικόνα της Βουγιουκλάκη. Όχι μια δασκάλα, όχι μια φτωχή μοδιστρούλα ή μια αρχοντοπούλα. Αλλά μια γυναίκα που παίζει με το σύστημα, το χειρίζεται, το ξεγελάει και το κερδίζει. Με χαμόγελο, νάζι και πονηριά.
Η ίδια η πλοκή μοιάζει φτιαγμένη από κομμάτια της ζωής της. Όπως η Μαρία στηρίζεται μόνο στον εαυτό της, έτσι και η Αλίκη είχε καταφέρει να γίνει η πρώτη σταρ που έλεγχε την εικόνα της. Επέλεγε ρόλους, σκηνοθέτες, ακόμα και πώς θα στηθεί το εξώφυλλο στο περιοδικό. Η ταινία ήταν μια καθρέφτης, όχι ενός χαρακτήρα, αλλά ενός φαινομένου.
Ο τίτλος είναι σχεδόν αυτοβιογραφικός — Πονηρό Θηλυκό… Κατεργάρα Γυναίκα!. Δεν είναι ούτε υβριστικός ούτε ειρωνικός. Είναι μια δήλωση δύναμης. Η ηρωίδα δεν απολογείται, δεν υποτάσσεται, δεν παραιτείται. Στο τέλος, πετυχαίνει τους στόχους της με τον δικό της τρόπο, ακριβώς όπως και η πραγματική Αλίκη.
Η ταινία δεν θεωρείται από τις κορυφαίες της φιλμογραφίας της, αλλά για όσους παρατηρούν κάτω από την επιφάνεια, είναι η πιο μετα-Αλίκη από όλες. Ένα φιλμ όπου η σταρ δεν παίζει έναν ρόλο — αλλά τον εαυτό της όπως την έχει ήδη αγαπήσει το κοινό. Και αυτό, για τα δεδομένα του 1965, ήταν ριζοσπαστικό.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
