Είχε μανία με τους κατασκόπους, ήθελε να γίνει πράκτορας και μάθαινε τζούντο. Πώς ήταν ο Πούτιν σαν παιδάκι;

Στο Λένινγκραντ της δεκαετίας του ’50, σε μια πόλη που ακόμα μετρούσε τις πληγές της από τον πόλεμο, ένα μικρό αγόρι περιπλανιόταν στους δρόμους. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν μεγάλωσε σε μια εποχή σκληρή, μέσα σε μια Σοβιετική Ένωση που δεν συγχωρούσε την αδυναμία. Ζούσε με τους γονείς του σε ένα μικρό διαμέρισμα, το οποίο μοιραζόταν με άλλες οικογένειες, όπως συνέβαινε σε πολλά σπίτια της εποχής. Τα χρήματα ήταν λιγοστά, οι ανέσεις ελάχιστες και οι δρόμοι ήταν το πραγματικό του σχολείο. Εκεί έμαθε ότι αν δεν υπερασπιστεί τον εαυτό του, κανείς δεν θα το κάνει για αυτόν.

Σαν παιδί, δεν ήταν από εκείνα που δέχονται ήρεμα τις αδικίες. Ήταν κοντός και αδύνατος, αλλά είχε μέσα του κάτι που τον έκανε να ξεχωρίζει: μια απίστευτη επιμονή. Δεν ανεχόταν να τον κοροϊδεύουν και δεν δίσταζε να μπλέκει σε καβγάδες, ακόμα και με μεγαλύτερους. Ήταν πολεμιστής από γεννησιμιού του, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η ωμή δύναμη δεν αρκεί. Χρειαζόταν στρατηγική. Και τότε ήταν που ανακάλυψε το τζούντο.

Ο νεαρός Βλαντιμίρ μπήκε στο τατάμι και δεν ξανακοίταξε πίσω. Το τζούντο δεν ήταν απλά μια πολεμική τέχνη· ήταν ένα μάθημα ζωής. Εκεί έμαθε πώς να χρησιμοποιεί τη δύναμη του αντιπάλου εναντίον του, πώς να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί. Αυτό το μάθημα θα τον ακολουθούσε για πάντα, όχι μόνο στις αθλητικές του επιδόσεις – όπου έγινε μαύρη ζώνη και διακρίθηκε σε τουρνουά – αλλά και στην πολιτική του καριέρα.

Όμως, υπήρχε κάτι που τον γοήτευε ακόμα περισσότερο: ο κόσμος των κατασκόπων. Τα βιβλία και οι ταινίες για Σοβιετικούς πράκτορες τον μάγευαν. Δεν ήθελε να γίνει γιατρός, δάσκαλος ή επιστήμονας. Ήθελε να γίνει κατάσκοπος. Στα εφηβικά του χρόνια, πήγε ακόμα και στα γραφεία της KGB και ρώτησε πώς μπορεί να μπει στην υπηρεσία. Του απάντησαν ότι θα χρειαζόταν πανεπιστημιακές σπουδές, κατά προτίμηση στη νομική. Από εκείνη τη στιγμή, το σχέδιό του ήταν ξεκάθαρο. Θα γινόταν ο τέλειος υποψήφιος για τη μυστική υπηρεσία.

Αλλά η πραγματική του εκπαίδευση δεν γινόταν στις αίθουσες του σχολείου ή στα πανεπιστημιακά έδρανα. Γινόταν στους δρόμους. Σε μια από τις πιο διάσημες ιστορίες του, ο ίδιος έχει διηγηθεί πώς μια μέρα, κυνηγώντας έναν αρουραίο στο σκοτεινό κλιμακοστάσιο του διαμερίσματός του, το ζώο στριμώχτηκε σε μια γωνία. Όμως, αντί να τρέξει μακριά, του όρμηξε. Εκείνη τη στιγμή, όπως λέει ο ίδιος, έμαθε ένα σημαντικό μάθημα: “Ποτέ μην στριμώχνεις έναν αντίπαλο χωρίς να του αφήνεις μια έξοδο διαφυγής”.

Ίσως ήταν μια τυχαία στιγμή στην παιδική του ηλικία. Ίσως, όμως, αυτή η ιστορία να έκρυβε κάτι βαθύτερο. Ο μικρός Πούτιν δεν θα άφηνε ποτέ κανέναν να τον στριμώξει. Ούτε στους δρόμους, ούτε αργότερα, όταν η ζωή τον οδήγησε στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Από ένα αγόρι που μάθαινε τζούντο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, έγινε ο άνθρωπος που κυβερνά τη Ρωσία για δεκαετίες. Και όλα ξεκίνησαν εκεί, στα σοκάκια του Λένινγκραντ, όπου κατάλαβε πως ο κόσμος δεν είναι για τους αδύναμους.