Είχε περισσότερη ακτινοβολία μέσα του απ’ ό,τι δίπλα στο Τσερνόμπιλ. Και όμως, δεν πέθανε

Το 1945, σε ένα νοσοκομείο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο, ο 58χρονος Άλμπερτ Στίβενς εισήχθη για ένα απλό έλκος. Οι γιατροί όμως έκαναν λάθος. Θεώρησαν ότι είχε τελικό καρκίνο και δεν του το είπαν. Κι εκεί αρχίζει μία από τις πιο ανήκουστες και απάνθρωπες ιατρικές ιστορίες που καταγράφηκαν ποτέ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με το πυρηνικό πρόγραμμα σε πλήρη εξέλιξη, έψαχναν τρόπους να μελετήσουν τις επιπτώσεις του πλουτωνίου στο ανθρώπινο σώμα. Χωρίς καμία συναίνεση, επέλεξαν τον Στίβενς σαν πειραματόζωο. Του έκαναν ενδοφλέβια ένεση με πλουτώνιο-238 και πλουτώνιο-239. Δεν του είπαν ποτέ την αλήθεια.

Οι επιστήμονες περίμεναν ότι θα πεθάνει μέσα σε λίγους μήνες. Όμως δεν πέθανε. Συνέχισαν να τον παρακολουθούν μυστικά επί δεκαετίες. Του έκαναν εξετάσεις, του μετρούσαν τα επίπεδα ακτινοβολίας, του κατέγραφαν βιολογικές λειτουργίες — πάντα χωρίς να του πουν τι πραγματικά συμβαίνει στο σώμα του.

Ο Στίβενς έζησε για 34 χρόνια μετά την πρώτη ένεση. Μέχρι τον θάνατό του από καρδιακή ανεπάρκεια στα 79 του, είχε δεχθεί συνολικά πάνω από 6400 rems ραδιενέργειας — ποσότητα που ξεπερνά κατά πολύ τη θανατηφόρα έκθεση σε ένα ενεργό πυρηνικό αντιδραστήρα. Συγκριτικά, η άμεση έκθεση δίπλα στον αντιδραστήρα του Τσερνόμπιλ μετά την έκρηξη για 10 λεπτά ισοδυναμούσε με μικρότερη δόση.

Οι ερευνητές έμειναν έκπληκτοι. Το πλουτώνιο συσσωρεύτηκε κυρίως στα οστά του, όπου παγιδεύτηκε για δεκαετίες, διασπώνταςται αργά και εκλύοντας ραδιενέργεια. Ο οργανισμός του φαινόταν να το αντέχει, χωρίς να αναπτύξει καρκίνο — κάτι που ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να εξηγηθεί πλήρως.

Μετά τον θάνατό του, το πτώμα του εξετάστηκε εξονυχιστικά. Ήταν ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη ποσότητα πυρηνικής ακτινοβολίας στο σώμα του που επέζησε ποτέ. Όχι επειδή το επέλεξε. Αλλά επειδή κάποιοι άλλοι τον διάλεξαν για να το υποστεί.