Ίδρυσε τη Γιορτή της Μητέρας, μετά μετάνιωσε, κατέρρευσε και πέθανε φτωχή.
Ίδρυσε τη Γιορτή της Μητέρας για να τιμήσει τη μητέρα της. Μετά τη μετάνιωσε, διαμαρτυρήθηκε, συνελήφθη και πέθανε ξεχασμένη.
Την Κυριακή αυτή, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο χαρίζουν λουλούδια, κάρτες, αγκαλιές και αναρτήσεις σε social media για τη Γιορτή της Μητέρας. Σχεδόν κανείς τους δεν γνωρίζει ότι πίσω από αυτή τη μέρα δεν βρίσκεται κάποια εταιρεία με λουλούδια, αλλά μια γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στο να τη δημιουργήσει — και μετά αφιέρωσε την υπόλοιπη στο να την καταργήσει.
Το όνομά της ήταν Άννα Τζάρβις. Δεν είχε παιδιά. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Αγαπούσε όμως βαθιά τη δική της μητέρα, την Αν Τζάρβις, μια θαρραλέα γυναίκα που, μέσα στον Αμερικανικό Εμφύλιο, οργάνωνε ομάδες γυναικών για να φροντίζουν τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Ήταν η πρώτη που ονειρεύτηκε κάτι σαν Γιορτή της Μητέρας, μια ημέρα ειρήνης και συμφιλίωσης. Πέθανε όμως προτού τη δει να παίρνει μορφή.
Η Άννα αποφάσισε να ολοκληρώσει το όνειρό της. Στις 10 Μαΐου 1908, σε μια μεθοδιστική εκκλησία στη Δυτική Βιρτζίνια, έγινε η πρώτη επίσημη τελετή για τη Γιορτή της Μητέρας. Στολίστηκε με λευκά γαρύφαλλα — το αγαπημένο λουλούδι της μακαρίτισσας μητέρας της. Ο κόσμος ενθουσιάστηκε. Οι εφημερίδες το πρόβαλαν. Οι πολιτικοί μπήκαν στο παιχνίδι. Το 1914, ο Πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον υπέγραψε επίσημο διάταγμα: η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου θα είναι από δω και πέρα η Ημέρα της Μητέρας.
Αλλά το όνειρο της Άννας δεν άργησε να γίνει εφιάλτης.
Στα ανθοπωλεία, τα γαρύφαλλα ξέμειναν. Οι τιμές διπλασιάστηκαν. Οι βιομηχανίες καρτών, κοσμημάτων και σοκολατένιων κουτιών άρχισαν να βγάζουν εκατομμύρια. Η Γιορτή της Μητέρας έγινε μια από τις πιο εμπορικές ημέρες του έτους. Κι η Άννα Τζάρβις δεν άντεξε. Εξοργισμένη που ο κόσμος «δεν μπορούσε καν να γράψει μια προσωπική επιστολή στη μητέρα του», άρχισε να κάνει αγωγές και διαμαρτυρίες. Συνελήφθη γιατί διατάραξε την ειρήνη σε μια εμπορική έκθεση λουλουδιών. Απαιτούσε να καταργηθεί η ίδια μέρα που η ίδια είχε εμπνευστεί.
Όσο περνούσαν τα χρόνια, έχανε τα πάντα: περιουσία, φίλους, αξιοπρέπεια. Το 1948, πέθανε τυφλή, φτωχή και ξεχασμένη, σε ένα σανατόριο. Δεν είχε χρήματα ούτε για την κηδεία της. Αυτή που ήθελε να τιμήσει τη μητρότητα, έφυγε χωρίς να έχει δική της οικογένεια. Κι όμως, κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη γιορτάζουν μια ιδέα που γεννήθηκε από εκείνη.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
