Ήρθε από την Ιταλία για να πολεμήσει για την Ελλάδα. Δεν γύρισε ποτέ πίσω

Το 1821, την ώρα που η Ευρώπη άρχιζε να ξεχνά τη φωτιά του Ναπολέοντα, ένας Ιταλός ταγματάρχης αποφάσισε να κυνηγήσει μια άλλη φλόγα — την ελληνική. Ο Πιέτρο Ταρέλλα, γεννημένος στο Τορίνο αλλά με ρίζες στο Καννέρο, δεν έμεινε αμέτοχος όταν άκουσε ότι οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν για ελευθερία. Άφησε πίσω του τη Σαρδηνία, τη στρατιωτική του καριέρα, και ήρθε στη φλεγόμενη Μεσόγειο με ένα μόνο σκοπό: να πολεμήσει για την Ελλάδα.

Είχε ήδη πολεμήσει για τη Γαλλική Αυτοκρατορία, είχε δει τη φρίκη των πεδίων μάχης και είχε νιώσει τον ιδρώτα των εξεγέρσεων στην Ιταλία. Ήταν έμπειρος, σκληραγωγημένος και πολιτικά επικίνδυνος. Όταν η Επανάσταση τον βρήκε εξόριστο, ήταν έτοιμος. Ήρθε στην Ελλάδα και γρήγορα έγινε ο πρώτος διοικητής του τακτικού στρατού των Ελλήνων. Οι φιλέλληνες και οι Έλληνες του εξωτερικού βρήκαν σ’ εκείνον τον άνθρωπο που μπορούσε να βάλει τάξη και πειθαρχία.

Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, βλέποντας στο πρόσωπό του έναν στρατιώτη της Ευρώπης, του εμπιστεύτηκε την αρχηγία του πρώτου τακτικού συντάγματος. Ο Ταρέλλα τοποθετήθηκε επικεφαλής στο Πέτα της Άρτας. Εκεί, όμως, δεν θα του ζητούσαν πειθαρχία. Θα του ζητούσαν αίμα.

Όταν του πρότειναν να χτίσουν ταμπούρια, τα απέρριψε. Δεν ήθελε να κρυφτεί. «Τα στήθη μας – τα ταμπούρια μας», απάντησε. Ήξερε τι ερχόταν. Ο Μαυροκορδάτος, αν και πολιτικός ηγέτης της εκστρατείας, ήταν απών από το πεδίο. Ο Ταρέλλα έμεινε με 1.500 άντρες να αντιμετωπίσει 8.000 Οθωμανούς και Αλβανούς. Το πεδίο δεν προσφερόταν για άμυνα. Κι όμως, έδωσε διαταγή να σχηματίσουν τετράγωνο. Πολέμησαν χωρίς οπισθοχώρηση.

Ο εχθρός τους περικύκλωσε. Οι φιλέλληνες, στα αριστερά της παράταξης, υπέστησαν μακελειό. Από τους 93, σώθηκαν μόνο 21. Οι υπόλοιποι έπεσαν δίπλα στον Ταρέλλα. Ο ίδιος, με το ξίφος στο χέρι, βγήκε μπροστά σε έφοδο θανάτου, επιχειρώντας να σπάσει την περικύκλωση. Μέχρι τη νύχτα, η μάχη μαινόταν. Κανείς δεν βρήκε ποτέ το πτώμα του. Έπεσε μέσα στο πεδίο που είχε διαλέξει να σταθεί όρθιος.

Το όνομά του χαράχτηκε δεύτερο στον πίνακα του Στρατηγού Μακρυγιάννη, ανάμεσα στους φιλέλληνες που θυσιάστηκαν. Δίπλα στον Βαλέστρα. Σαν να ήταν Έλληνας. Σαν να γεννήθηκε για να πεθάνει εδώ. Όχι στη Σαρδηνία. Όχι στο Τορίνο. Αλλά στην Ελλάδα που τότε γεννιόταν μέσα στο αίμα.