Ισχύει ότι το κρασί γίνεται καλύτερο με τα χρόνια;

Σχεδόν κάθε ταινία, κάθε διαφήμιση και κάθε μύθος γύρω από το κρασί επαναλαμβάνει την ίδια ιδέα: όσο πιο παλιό, τόσο πιο καλό. Στην πραγματικότητα, αυτό ισχύει για ένα μικροσκοπικό ποσοστό κρασιών — ενώ η πλειονότητα πρέπει να καταναλωθεί σύντομα, αλλιώς χάνει όσα υποσχόταν.

Περίπου το 90% των κρασιών που παράγονται παγκοσμίως είναι σχεδιασμένα για να καταναλωθούν μέσα στον πρώτο χρόνο από την εμφιάλωσή τους. Φτιαγμένα για άμεση απόλαυση, έχουν φρέσκα αρώματα, χαμηλές τανίνες και απαλή οξύτητα. Το να μείνουν στο ράφι για χρόνια δεν τα εξελίσσει — τα καταστρέφει.

Ένα ακόμη 9% μπορεί να αντέξει μέχρι πέντε χρόνια, αν φυλάσσεται σωστά. Αλλά και σε αυτή την κατηγορία, τα περισσότερα δεν “ωριμάζουν” με την έννοια της βελτίωσης. Απλώς επιβιώνουν. Ήσυχα, αλλά όχι πιο νόστιμα. Η παλαίωση δεν είναι μαγική διεργασία — είναι χημεία.

Μόνο το 1% των κρασιών έχει τις ιδιότητες που χρειάζονται για να εξελιχθεί με τον χρόνο: ισχυρές τανίνες, υψηλή οξύτητα, πυκνή δομή και μεγάλη συγκέντρωση αρωμάτων. Αυτά είναι κρασιά από φημισμένες περιοχές: Bordeaux, Barolo, Rioja, Napa, με προσεκτική οινοποίηση και αυστηρούς κανόνες.

Ακόμα και τότε, η παλαίωση είναι ρίσκο. Ένα κρασί που έφτασε στο απόγειό του στα 12 χρόνια μπορεί να είναι θαμπό στα 15. Αν δεν το ανοίξεις τη σωστή στιγμή, χάνεται.

Το παράδοξο είναι πως οι περισσότεροι καταναλωτές φυλάνε τα λάθος κρασιά. Ένα απλό κόκκινο του εμπορίου, ένα λευκό κρασί από σουπερμάρκετ ή ένα ροζέ για το καλοκαίρι — όλα αυτά πρέπει να καταναλώνονται φρέσκα. Όταν τα ανοίγεις «μετά από καιρό», δεν έχεις έναν θησαυρό. Έχεις κάτι ξεπερασμένο.

Άρα, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: όχι, το κρασί δεν γίνεται καλύτερο με τα χρόνια. Εκτός αν ανήκει στο 1% που έχει γεννηθεί γι’ αυτό.