Ήταν η τελευταία του μέρα. Αλλά έγραψε 9 τραγούδια, τραγούδησε στο κέντρο και έφυγε σαν λαϊκός ήρωας

Ήταν 11 Μαΐου 1990. Ο Στράτος Διονυσίου ξυπνά σαν κάθε άλλη μέρα, αλλά δεν ήταν. Το ένστικτο του επαγγελματία τον οδηγεί στο στούντιο ηχογράφησης. Μέσα σε λίγες ώρες, η φωνή του περνάει σε εννέα νέα τραγούδια. Ένα από αυτά, το “Μη μ’ αφήνεις μόνο μου”, θα μείνει στην ιστορία ως το τελευταίο του ηχητικό αποτύπωμα.

Και δεν σταματά εκεί. Το ίδιο βράδυ, ανεβαίνει στην πίστα του μαγαζιού “Στράτος” στην οδό Φιλελλήνων. Τραγουδά μπροστά στον κόσμο του, με το γνώριμο μεράκι και την ίδια δωρική ένταση. Δεν υπήρχε ούτε η παραμικρή υποψία ότι αυτό το πρόγραμμα θα ήταν το τελευταίο. Ήταν ακόμα 54 χρονών. Ο κόσμος από κάτω τον αποθέωνε, και εκείνος έδινε ό,τι είχε.

Λίγες ώρες μετά, στο σπίτι, υποφέρει. Είναι ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Ο λαϊκός τραγουδιστής που σημάδεψε γενιές με τη φωνή του, αφήνει την τελευταία του πνοή χωρίς να έχει προλάβει να δει την τεράστια επιτυχία του δίσκου που μόλις είχε ηχογραφήσει. “Ποιος άλλος” ήταν ο τίτλος. Και πράγματι, ποιος άλλος μπορούσε να φύγει έτσι;

Κανείς δεν το είχε προβλέψει. Ίσως ούτε κι εκείνος. Κι όμως, εκείνη την ημέρα είχε ζήσει σαν να ήξερε. Είχε γράψει, είχε τραγουδήσει, είχε αποχαιρετήσει χωρίς λόγια. Όλα με μια φωνή που ακόμα και οι ορχήστρες κουρδίζονταν πάνω της, όπως έλεγε ο Γιάννης Πάριος. Ένας λαϊκός ήρωας, που έφυγε με το πιο αυθεντικό standing ovation.