Ήταν ο πιο διάσημος ηθοποιός του κόσμου αλλά καταστράφηκε όταν το κοινό άκουσε τη φωνή του

Στις αρχές της δεκαετίας του ’20, οι γυναίκες έκλαιγαν όταν τον έβλεπαν στην οθόνη. Οι άντρες ζήλευαν το βλέμμα του. Τα στούντιο πλήρωναν αμύθητα ποσά για να τον κρατήσουν και τα γράμματα των θαυμαστών έφταναν κατά χιλιάδες. Ήταν ο John Gilbert, ο «Μεγάλος Εραστής» του βουβού σινεμά. Πριν από τον Κλαρκ Γκέιμπλ, πριν από τον Γκάρι Κούπερ, υπήρχε αυτός: το πρόσωπο που μπορούσε να συγκλονίσει χωρίς να πει λέξη.

Η MGM τον λάτρευε. Ο Λουίς Μπ. Μάγερ τον φοβόταν. Και το κοινό… τον λάτρευε. Πιο πολύ απ’ όλους. Έπαιξε δίπλα στη Γκρέτα Γκάρμπο και όλοι πίστευαν πως αυτό το ζευγάρι θα κατακτούσε τον ήχο όπως και τη σιωπή. Όμως η φωνή του δεν έμοιαζε με αυτήν που φαντάζονταν οι θεατές. Ήταν ψιλή, λίγο τραβηγμένη, κάπως αμήχανη — και κυρίως, όχι η φωνή ενός θεού.

Η πρώτη του ταινία με ήχο προβλήθηκε με προσμονή. Όταν όμως ακούστηκε για πρώτη φορά η φωνή του, το κοινό γέλασε. Στην κυριολεξία. Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Το είδωλο του πάθους ακούστηκε… σαν γραμματόσημο που μιλάει. Οι εφημερίδες το κατέγραψαν. Οι αίθουσες άρχισαν να αδειάζουν. Και το στούντιο του γύρισε την πλάτη. Δεν έφταιγε μόνο η φωνή του. Έφταιγαν κι άλλοι. Ίσως και ο ίδιος ο Μάγερ που δεν τον ήθελε ποτέ στην κορυφή.

Ο Γκίλμπερτ δεν σταμάτησε να παλεύει. Έγραψε σενάρια, δοκίμασε να σκηνοθετήσει, προσπάθησε να επανέλθει. Μα η μαγεία είχε χαθεί. Κανείς δεν ήθελε πια τον «Μεγάλο Εραστή». Πέθανε μόνος, το 1936, στα 38 του, από αλκοολισμό και κατάθλιψη. Η φωνή που δεν ήθελαν να ακούσουν, τον είχε ήδη καταπιεί.