Ήταν όμορφος, πανίσχυρος και ακόλαστος. Η βουλιμία του τον σκότωσε και έριξε τη χώρα σε εμφύλιο
Ο Εδουάρδος Δ΄ δεν σκοτώθηκε σε μάχη. Πέθανε από φαγητό, κρασί και απληστία. Και άφησε την Αγγλία να καεί.
Ήταν σχεδόν δύο μέτρα, γεροδεμένος, χαρισματικός, με πρόσωπο που μάγευε και φωνή που ξεσήκωνε. Ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας έμοιαζε πλασμένος για να κυβερνά. Νίκησε στις μάχες, αναρριχήθηκε στον θρόνο στη διάρκεια του Πολέμου των Ρόδων, και έγινε ο πρώτος βασιλιάς από τον Οίκο της Υόρκης. Ήταν όμως και κάτι άλλο: παθιασμένος με τις απολαύσεις, τις γυναίκες, το φαγητό. Και δεν έβαζε όριο.
Όσο ζούσε ο πόλεμος, κρατούσε μέτρο. Αλλά όταν ήρθε η ειρήνη, η πείνα του για ηδονή ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Ξεκίναγε φαγοπότια που κρατούσαν ώρες, κατανάλωνε απίθανες ποσότητες φαγητού και κρασιού, και μετά —λέγεται— προκαλούσε εμετό για να συνεχίσει. Η εικόνα του ισχυρού βασιλιά μεταμορφωνόταν σε εικόνα ενός άντρα που δεν μπορούσε να σταματήσει.
Οι γιατροί της εποχής δεν μιλούσαν για βουλιμία. Αλλά τα συμπτώματα ήταν εκεί: καταναγκαστική κατανάλωση, αναζήτηση ανακούφισης μέσω του εμετού, και ξανά απ’ την αρχή. Η υγεία του άρχισε να καταρρέει. Στα 40 του, ήταν ήδη παχύσαρκος, δύσπνοος, με χρόνιες φλεγμονές και κόπωση. Το 1483, ξαφνικά, πέθανε. Οι γιατροί μίλησαν για πνευμονία. Άλλοι για θρόμβωση. Η αλήθεια είναι πως πιθανότατα αυτοκαταστράφηκε, σταθερά και μεθοδικά, μέσα στα γεύματά του.
Κι όμως, ο θάνατός του δεν ήταν απλώς προσωπική τραγωδία. Ήταν και πολιτική. Άφησε πίσω ανήλικα παιδιά. Ο αδελφός του, ο διαβόητος Ριχάρδος Γ΄, πήρε τον θρόνο με πραξικόπημα και εξαφάνισε τα ανιψιά του από τον Πύργο του Λονδίνου. Η χώρα βυθίστηκε ξανά στο χάος. Ο Πόλεμος των Ρόδων ξανάρχισε, με την τελευταία και πιο αιματηρή του φάση. Και στο τέλος, το 1485, στον θρόνο ανέβηκε ο Ερρίκος Ζ΄, ο πρώτος των Τυδώρ.
Αν ο Εδουάρδος είχε επιβιώσει για είκοσι χρόνια ακόμη, πιθανόν να είχε προλάβει να εκπαιδεύσει τους γιους του, να εξασφαλίσει τη δυναστεία του και να αποτρέψει την άνοδο των Τυδώρ. Αλλά δεν πρόλαβε. Ο εθισμός στις απολαύσεις αποδείχθηκε πιο ισχυρός από την πολιτική του οξυδέρκεια, τα σπαθιά των εχθρών του ή την ομορφιά που τον ανέδειξε.
Πέθανε όχι από μαχαίρι ή δηλητήριο, αλλά από το ίδιο του το πάθος. Κι όταν έσβησε, η Αγγλία κάηκε ξανά.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
