Ήθελε να σώσει τον πλανήτη. Πήρε RPG και σημάδεψε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα.

Ήταν 18 Ιανουαρίου 1982 όταν πέντε βλήματα RPG-7 έσκισαν τον αέρα στο Κρουά της Γαλλίας και σημάδεψαν την καρδιά του πυρηνικού αντιδραστήρα Superphénix. Πριν ακόμη τεθεί σε λειτουργία, το εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας είχε ήδη βρεθεί στο επίκεντρο πολιτικών, τεχνολογικών και οικολογικών αντιδράσεων. Κανείς όμως δεν φανταζόταν ότι κάποιος θα προσπαθούσε να το σταματήσει με αντιαρματικούς πυραύλους. Ο δράστης δεν συνελήφθη ποτέ. Μέχρι που, είκοσι ένα χρόνια αργότερα, ο ίδιος αποκάλυψε το όνομά του.

Ονομάζοταν Chaïm Nissim. Γεννήθηκε στην Ελβετία το 1949, σπούδασε μαθηματικά, ήταν πολιτικός, οικολογικός ακτιβιστής, και εκλεγμένος βουλευτής. Η ιδέα του για αντίσταση δεν περιλάμβανε πανό και διαδηλώσεις, αλλά όπλα και στοχευμένη καταστροφή. Είχε αγοράσει τα RPG του από την ιταλική τρομοκρατική οργάνωση Ερυθρές Ταξιαρχίες. Έκρυψε τον εκτοξευτήρα σε δάσος, στήθηκε απέναντι από τον αντιδραστήρα και εκτόξευσε πέντε ρουκέτες. Οι δύο βρήκαν τον στόχο τους, χωρίς να προκαλέσουν διαρροή. Ο αντιδραστήρας δεν είχε ακόμη ενεργοποιηθεί.

Ο Νισίμ πίστευε ότι έκανε το σωστό. Ότι εμπόδιζε μια οικολογική καταστροφή. Ότι οι ενέργειές του ήταν «μη-βίαιες». Ότι η επίθεσή του ήταν “όμορφη”. Ότι στόχευε τον θάνατο με σκοπό να προστατέψει τη ζωή. Και όντως, κανείς δεν τραυματίστηκε. Ο ίδιος όμως κρύφτηκε. Δεν αποκαλύφθηκε, δεν ανέλαβε ευθύνη, δεν συνελήφθη. Μέχρι το 2003. Τότε έγραψε βιβλίο με τίτλο «Το μυστικό μου», όπου ομολόγησε ότι αυτός ήταν πίσω από την επίθεση του 1982. Το έκανε, όπως έγραψε, “για το καλό του κόσμου”.

Το Superphénix ήταν το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο πείραμα αναπαραγωγικού πυρηνικού αντιδραστήρα στην Ευρώπη. Ήθελε να παράγει περισσότερα πυρηνικά καύσιμα απ’ όσα κατανάλωνε. Η κατασκευή του κράτησε δεκαετίες και η λειτουργία του συνοδεύτηκε από τεχνικά προβλήματα, υψηλό κόστος και διαδηλώσεις. Το 1998, η γαλλική κυβέρνηση τον έκλεισε οριστικά. Πολλοί, ωστόσο, πίστευαν πως το πρότζεκτ αυτό θα μπορούσε να προσφέρει καθαρή ενέργεια για τις επόμενες γενιές.

Ο Νισίμ δεν το έβλεπε έτσι. Είχε ενταχθεί στους Πράσινους, εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Γενεύης, πάλευε εντός του συστήματος αλλά δεν είχε μετανιώσει για την έξωθεν επίθεσή του. Στο βιβλίο του ισχυριζόταν ότι αν το Superphénix ενεργοποιούνταν, μια πυρηνική καταστροφή θα ήταν θέμα χρόνου. Όταν έμαθε ότι τα βλήματα του έσκισαν τους τοίχους αλλά δεν προκάλεσαν καταστροφή, ένιωσε – όπως έγραψε – «μια σχεδόν μεταφυσική δικαίωση».

Δεν ήταν τρομοκράτης. Δεν ήταν ήρωας. Δεν ήταν ούτε σαδιστής ούτε σωτήρας. Ήταν ένας άνθρωπος που πίστευε ότι ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια μας – και ότι το να τον προστατέψεις, αξίζει να ρισκάρεις ακόμα και το αδιανόητο. Το RPG δεν σκότωσε κανέναν. Αλλά τίναξε στον αέρα την αίσθηση του τι σημαίνει πραγματικός ακτιβισμός.