Ήξερε ότι θα πεθάνει, ηχογράφησε όσα περισσότερα μπορούσε χωρίς ποτέ να ακούσει το αποτέλεσμα

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο Freddie Mercury ήξερε. Δεν το είχε πει δημόσια, δεν το είχε παραδεχτεί ποτέ με λόγια. Αλλά το σώμα του τού το φώναζε. Είχε προσβληθεί από AIDS, και η διάγνωση ήταν τελεσίδικη. Όμως δεν αποσύρθηκε. Δεν σταμάτησε. Αντί να ζήσει τους τελευταίους του μήνες στην απομόνωση ή τη θλίψη, πήγε στο στούντιο.

Το 1991, ήδη εξασθενημένος, σχεδόν αγνώριστος, με πόνους, βήχα και σωματική εξάντληση, ο Freddie περνούσε ώρες ηχογραφώντας. Όχι για να φτιάξει έναν δίσκο. Αλλά για να αφήσει πίσω του υλικό. Όσες περισσότερες μελωδίες, όσες περισσότερες φράσεις, όσα περισσότερα φωνητικά μπορούσε. Δεν είχε τη δύναμη να γράψει ή να συνθέσει ολόκληρα τραγούδια. Είχε όμως τη φωνή του. Και την έδωσε.

Έμπαινε στο στούντιο, τραγουδούσε, και όταν δεν άντεχε άλλο, έλεγε μόνο μία φράση: «Θα επιστρέψω αύριο. Αν μπορώ.» Ήξερε ότι δεν θα προλάβει να δει το αποτέλεσμα. Δεν θα ακούσει ποτέ τα τραγούδια του ολοκληρωμένα. Δεν θα χαρεί την παραγωγή. Δεν θα ζήσει την κυκλοφορία. Αλλά αυτό δεν είχε σημασία.

Το συγκρότημα κράτησε τις ηχογραφήσεις του και χρόνια αργότερα τις μετέτρεψε στο άλμπουμ “Made in Heaven”, που κυκλοφόρησε το 1995 — τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του. Είναι ο πιο ήσυχος, μελαγχολικός, μελωδικός δίσκος των Queen. Κι όμως, σε κάθε κομμάτι του, η φωνή του Freddie ακούγεται ζωντανή, καθαρή, γεμάτη δύναμη.

Ο Freddie δεν άφησε πίσω του απλώς τραγούδια. Άφησε ένα τελευταίο μήνυμα, χωρίς λέξεις: η ζωή μπορεί να τελειώνει, αλλά η τέχνη μένει. Και η φωνή μπορεί να ηχεί, ακόμα κι όταν το σώμα σωπαίνει.