Ήξερε πότε θα χαλάσει η αλυσίδα του ποδηλάτου μετρώντας πεταλιές. Ήταν ο πιο ιδιοφυής άνθρωπος του αιώνα
Φορούσε μάσκα αερίων για τη γύρη, έλυνε τον κώδικα Enigma και δεν έφτιαχνε την αλυσίδα του ποδηλάτου του. Γιατί ήξερε ακριβώς πότε θα σπάσει.
Δεν του άρεσε να φτιάχνει την αλυσίδα του ποδηλάτου. Όχι γιατί βαριόταν. Αλλά γιατί μπορούσε να υπολογίσει πότε θα γλιστρήσει ξανά. Μετρούσε πόσες πεταλιές άντεχε πριν σκαλώσει. Κρατούσε τον αριθμό στο μυαλό του. Και σταματούσε ακριβώς πριν συμβεί. Σηκωνόταν, τη διόρθωνε με το χέρι και συνέχιζε. Κανένας μηχανικός δεν θα το σκεφτόταν. Ένας μαθηματικός σαν τον Turing, όμως, το έκανε τρόπο ζωής.
Κάθε Ιούνιο, φορούσε μάσκα αερίων στο ποδήλατο. Όχι γιατί περίμενε χημική επίθεση, αλλά γιατί είχε αλλεργία στη γύρη. Και δεν ήθελε να χάσει ούτε μια μέρα από τη δουλειά του στον υπολογισμό, τη λογική, και την αποκωδικοποίηση. Έμπαινε στο γραφείο με τη μάσκα στο κεφάλι και τα παπούτσια γεμάτα λάσπη. Τον κοίταζαν παράξενα. Δεν τους ένοιαζε. Ούτε εκείνον.
Στο Bletchley Park, την απόρρητη εγκατάσταση όπου οι Βρετανοί έσπαγαν τους γερμανικούς κώδικες, τον θεωρούσαν απαραίτητο και απόμακρο. Δεν χρειαζόταν παρέες. Χρειαζόταν έναν πίνακα, έναν καναπέ και χρόνο. Έλυνε το Enigma, έσωσε εκατομμύρια ζωές, και ταυτόχρονα είχε πάντα μια χάρτινη κούπα δεμένη με σχοινί στο καλοριφέρ – για να μην του την παίρνουν.
Δεν ήξερε να προσποιείται. Ούτε κοινωνικά, ούτε προσωπικά. Περπατούσε περίεργα, έλυνε παζλ με το μυαλό, έγραφε κώδικα με σύμβολα δικά του και πίστευε ότι κάποτε η μηχανή θα σκεφτεί. Ήταν ο πρώτος που οραματίστηκε την τεχνητή νοημοσύνη. Και τον τιμώρησαν για την πραγματική του φύση, όχι για τα όνειρά του.
Ο Turing δεν έφτιαχνε την αλυσίδα του ποδηλάτου επειδή του έφτανε να την προβλέπει. Για εκείνον, το σύμπαν δεν ήταν χάος. Ήταν μοτίβο. Ακόμα και τα σπασίματα.