Ήξερες τι ήταν οι Ερινύες;

Οι Ερινύες, σκοτεινές και αμείλικτες, ήταν οι θεές της εκδίκησης που γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού όταν ο Κρόνος τον ακρωτηρίασε. Δεν ανήκαν στους θεούς του Ολύμπου, ούτε υποτάσσονταν σε καμία ανώτερη δύναμη. Ήταν ασταμάτητες, γεννημένες από το ίδιο το χάος, υπήρχαν για να αποκαθιστούν την ισορροπία με τον πιο τρομακτικό τρόπο: καταδιώκοντας αδυσώπητα όσους διέπρατταν ανίερες πράξεις.

Τιμωρούσαν κυρίως εγκλήματα που μόλυναν το αίμα και την οικογένεια. Πατροκτονία, μητροκτονία, αδελφοκτονία – αμαρτίες που κανείς δεν μπορούσε να εξιλεώσει εύκολα. Δεν ενδιέφερε τις Ερινύες αν το έγκλημα είχε γίνει από ανάγκη ή αν ο δράστης είχε δικαιολογία. Για αυτές, η αδικία είχε μόνο μία απάντηση: ασταμάτητο κυνηγητό μέχρι ο ένοχος να τρελαθεί ή να χαθεί από τη γη. Ο Ορέστης, ο οποίος σκότωσε τη μητέρα του, γνώρισε την οργή τους. Τον καταδίωκαν αδιάκοπα, σφυρίζοντας σαν φίδια, ψιθυρίζοντας μέσα στο μυαλό του μέχρι που έφτασε στο χείλος της παράνοιας.

Η μορφή τους προκαλούσε τρόμο. Τα μαλλιά τους ήταν φίδια που συστρέφονταν και έσταζαν δηλητήριο. Τα μάτια τους έμοιαζαν να βλέπουν κατευθείαν στην ψυχή, ενώ τα φτερά τους, μαύρα σαν τη νύχτα, τις έκαναν να εμφανίζονται ξαφνικά, σαν φαντάσματα εκδίκησης. Δεν μπορούσε κανείς να τις ξεγελάσει, να τις δωροδοκήσει ή να τις εμποδίσει. Ακόμα και οι θεοί τις σέβονταν.

Κάποια στιγμή, οι Ερινύες άλλαξαν. Όταν ο Ορέστης τελικά αθωώθηκε από την Αθηνά, εκείνες, αντί να συνεχίσουν το ατελείωτο κυνηγητό, μεταμορφώθηκαν στις Ευμενίδες, προστάτιδες της δικαιοσύνης. Δεν ήταν πλέον απλές εκδικητές, αλλά φύλακες μιας νέας τάξης, όπου η δικαιοσύνη είχε χώρο για έλεος. Αλλά ακόμα και σήμερα, σε κάθε ιστορία εκδίκησης, κάθε φορά που κάποιος που έχει διαπράξει φρικτό έγκλημα νιώθει μια αόρατη δύναμη να τον καταδιώκει, οι Ερινύες είναι εκεί, έτοιμες να ξαναγεννηθούν μέσα στη νύχτα.