Joe Arridy, ο άνθρωπος που χαμογελούσε λίγο πριν τον θάνατο

Ο Joe Arridy γεννήθηκε το 1915 στο Πουέμπλο του Κολοράντο. Οι γονείς του ήταν μετανάστες. Από μικρός είχε δυσκολίες. Άργησε να μιλήσει και στο σχολείο δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει. Οι γιατροί κατέγραψαν IQ γύρω στο 46. Με απλά λόγια, ο Joe καταλάβαινε τον κόσμο όπως ένα μικρό παιδί.

Το 1936 μια 15χρονη δολοφονήθηκε στο Πουέμπλο. Η μικρότερη αδελφή της επέζησε. Η αστυνομία δέχτηκε μεγάλη πίεση να βρει τον ένοχο. Κάπου εκεί μπλέχτηκε το όνομα του Joe. Περιπλανιόταν με τρένα, έδινε μπερδεμένες απαντήσεις. Κι αυτό έφτασε για να τον θεωρήσουν ύποπτο.

Η καταδίκη και το χαμόγελο

Η «ομολογία» του δεν είχε συνοχή. Άλλαζε λεπτομέρειες, μπέρδευε ώρες και πρόσωπα. Δεν βρέθηκε κανένα φυσικό στοιχείο που να τον συνδέει με το έγκλημα. Παρ’ όλα αυτά οδηγήθηκε σε δίκη. Οι ένορκοι επηρεάστηκαν από το κλίμα της εποχής και τον καταδίκασαν σε θάνατο.

Στη φυλακή, ο Joe δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τι τον περίμενε. Του έδωσαν ένα μικρό τρενάκι και περνούσε ώρες παίζοντας. Χαιρόταν με κάτι τόσο απλό, ενώ γύρω του όλοι ήξεραν τι ερχόταν.

Στην τελευταία του μέρα ζήτησε παγωτό. Έφαγε λίγο και είπε να το κρατήσουν «για αργότερα». Δεν είχε καταλάβει ότι δεν θα υπήρχε αργότερα. Στις 6 Ιανουαρίου 1939 εκτελέστηκε στον θάλαμο αερίων του Κολοράντο.

Χρόνια αργότερα, οι αμφιβολίες για την ενοχή του έγιναν επίσημα τεκμήρια. Το 2011 ο κυβερνήτης του Κολοράντο υπέγραψε μεταθανάτια χάρη. Ήταν μια παραδοχή ότι η δίκη του δεν ήταν δίκαιη.

Αυτό που μένει είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που δεν είχε καμία δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ένα σύστημα που βιάστηκε. Ένα τρενάκι στο πάτωμα και ένα χαμόγελο που δεν ταίριαζε με τη λέξη «εκτέλεση».