Κανείς δεν ήξερε πως ο Χίτλερ έβλεπε Μίκυ Μάους στη μυστική του αίθουσα
Πίσω από τις κλειστές πόρτες, ο Χίτλερ έβλεπε κινούμενα σχέδια. Ο Μίκυ, η Μίνι και η Χιονάτη έγιναν η μυστική του απόλαυση — μακριά από τον λαό του.
Ήταν φανατικός με την πειθαρχία, τη μυστικότητα και τη δύναμη της προπαγάνδας. Ήξερε τη δύναμη της εικόνας. Και πίσω από τις κλειστές πόρτες της Καγκελαρίας, ο Χίτλερ παρακολουθούσε κινούμενα σχέδια. Όχι γερμανικά. Αμερικανικά. Disney.
Το 1937, η «Χιονάτη και οι 7 Νάνοι» έκανε πρεμιέρα στην Αμερική. Ο Χίτλερ δεν την είδε στις αίθουσες. Παρήγγειλε προσωπικό αντίγραφο για ιδιωτική προβολή. Είπε ότι ήταν η καλύτερη ταινία που είχε δει ποτέ.
Δεν ήταν η μόνη. Στην προσωπική του συλλογή υπήρχαν δεκάδες μικρού μήκους του Μίκυ Μάους. Οι πληροφορίες λένε πως ο Γκέμπελς του χάρισε 18 ταινίες Disney για τα Χριστούγεννα. Ανάμεσά τους, οι «Silly Symphonies» και τα πρώτα καρτούν με την Μίνι και τον Γκούφι.
Στον έξω κόσμο, οι ναζιστικές εφημερίδες παρουσίαζαν τον Μίκυ Μάους ως σύμβολο της παρακμής των ΗΠΑ. Οι αναγνώστες τον έβλεπαν ως καρικατούρα. Αλλά στα υπόγεια της εξουσίας, προβάλλονταν με σεβασμό. Ήταν η τέχνη που θαύμαζαν, αλλά δεν ήθελαν να παραδεχτούν.
Ο Χίτλερ δεν χρησιμοποιούσε διόπτρες για να βλέπει τις ταινίες. Χρησιμοποιούσε μια ιδιωτική αίθουσα προβολής, απομονωμένη από όλους. Εκεί έβλεπε τον Μίκυ να πολεμά τις σκούπες, τον Ντόναλντ να μπλέκει σε φάρσες και τον Πλούτο να κυνηγάει γάτες. Και γελούσε.
Η «Χιονάτη» δεν προβλήθηκε ποτέ στο ευρύ κοινό της Γερμανίας. Ήταν φτιαγμένη, έλεγε ο ίδιος, για την καρδιά και τη φαντασία. Όχι για την προπαγάνδα. Δεν ταίριαζε στο αφήγημα. Ταίριαζε μόνο στο ιδιωτικό του σινεμά.
Μετά τον πόλεμο, ερευνητές βρήκαν στην κατοχή του ένα τετράδιο με σχέδια του Μίκυ, σκίτσα παιδικά, γραμμένα με μελάνι. Άλλοι το είπαν απόδειξη θαυμασμού, άλλοι απλώς ειρωνία. Αλλά η εικόνα είναι ξεκάθαρη: πίσω από την εικόνα του σκληρού ηγέτη, κρυβόταν ένας φανατικός των καρτούν.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
