Καίτη Γκρέυ: «Ο Καζαντζίδης είχε μόνο ένα ελάττωμα»

Καίτη Γκρέυ και Στέλιος Καζαντζίδης. Ένα ζευγάρι που το σμίξιμό τους στη ζωή και την τέχνη έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου.

Το 1983 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Οδός Πανός», η αυτοβιογραφία της ξακουστής τραγουδίστριας, σε επιμέλεια του Γιώργου Χρονά, με τίτλο «Αυτή είναι η ζωή μου».

Εκεί μεταξύ άλλων η Καίτη Γκρέυ αναφέρει:

«Εδώ, στο ”Ζέφυρο” ,ήταν η μοίρα μου, η μοίρα του Καζαντζίδη, η ιστορία μου με τον Καζαντζίδη…

Ένα βράδυ, λοιπόν, που πήγα στο μαγαζί, με παίρνει απ΄το χέρι ο Γεράσιμος Κλουβάτος (σημ. αναγνωρισμένος συνθέτης, μπουζουξής και συγκροτηματάρχης)) και μου λέει, έλα να σε γνωρίσω με το φανταράκι, που του στέλναμε τα τσιγάρα. Πραγματικά, με πήγε εκεί, σε ένα τραπεζάκι ήταν ο Στέλιος, με μία κοπέλα. Θυμάμαι και τ΄όνομά της, ”Ελένη”. Μου είπε, ευχαριστώ πολύ για τα τσιγάρα που μου στέλνατε κι αυτά. Συνεσταλμένο παιδί. Μάλιστα, κρύωνε κι η κοπέλα του και της έδωσα μία ζακέτα να ρίξει στην πλάτη της, γιατί ήτανε καλοκαίρι. Έξω δουλεύαμε…

Έφυγε, λοιπόν, ο Στέλιος, τον εβάλαμε και είπε δυο τραγούδια και το Σάββατο το βράδυ, την άλλη μέρα, ήρθε οικογενειακώς ο Στέλιος. Η μητέρα του, οι θείες του, όλοι μαζί. Πόντιοι αυτοί. Μιλάγανε και ποντιακά. Κάποια στιγμή, μου λέει ο Στέλιος, χορεύουμε ένα ταγκό; Γιατί βάζαμε τότε και ευρωπαϊκά, στα διαλείμματα, για να χορεύει ο κόσμος. Χορέψαμε, λοιπόν. Μου λέει, ”έχεις στο σπίτι τους δίσκους σου”; Λέω, πώς δεν τους έχω; Μου λέει, έχεις πικάπ. Λέω, πώς δεν έχω; Μου λέει, έρχεσαι αύριο το μεσημέρι σπίτι να φάμε μαζί και να φέρεις και το πικάπ με τους δίσκους σου να τους ακούσω;

Πραγματικά, την άλλη μέρα το μεσημέρι, εγώ ξύπνησα, έβαλα το πικάπ και τους δίσκους μέσα σε ένα ταξί, εγώ έμενα στο Νέο Ηράκλειο, ο Στέλιος έμενε στη Νέα Ιωνία, Αλαίας 33. Και πήγα στο σπίτι. Πραγματικά, ήταν οι θείοι του, οι θείες του, η μάνα του είχε ετοιμάσει ένα εκπληκτικό τραπέζι. Και την ώρα που τρώγαμε ,ερχόταν η μητέρα του και με αγκάλιαζε και μου έλεγε, εγώ εσένα θέλω να κάνω νυφούλα μου. Είσαι πολύ καλό παιδί. Και φυσικά, δε λέω ότι δεν ήταν κι ένα ωραίο παιδί ο Στέλιος, αλλά την πρώτη ιδέα για το δεσμό που δημιούργησα με το Στέλιο, μου την έδωσε η μητέρα του. Μ΄ άρεσε και σαν άντρας ο Στέλιος, γιατί, λέω, ότι τότε δεν ήτανε ο Καζαντζίδης, αυτό το λέω γιατί εγώ τον αγάπησα σαν Στέλιο, τον Καζαντζίδη, γιατί ήτανε ωραίο παιδί κι είχε και ωραία ψυχή. Είχε μόνο ένα ελάττωμα. Το έχουν όλα τα παιδιά, αλλά αυτός το είχε παραπάνω, απ΄ότι έπρεπε. Αγαπούσε πολύ τη μητέρα του. Κι εγώ είμαι μάνα κι εγώ αγαπώ τα παιδιά μου κι αυτά με αγαπάνε. Δεν τα εμπόδισα όμως ποτές στην ευτυχία τους. Πήρανε αυτές που θέλανε. Δεν τους είπα να μην τις πάρουνε, ας ήτανε φτωχές, ας ήτανε οτιδήποτε. Τ΄άφησα και φτιάξανε τη ζωή τους, όπως τη θέλανε αυτά. Εκείνη όμως επηρέαζε πάρα πολύ το Στέλιο κι αυτό ίσως κατέστρεψε και μένα κι εκείνον».