Τέλος τα τρόλεϊ από την Αθήνα – Θα λείψουν στ’ αλήθεια από κανέναν;

Φτάνουμε σιγά στο τέλος των τρόλεϊ από το λεκανοπέδιο. Σίγουρα κάποιοι συμπολίτες μας εξυπηρετούνταν από τα δρομολόγιά τους. Αλλά στην ουσία του πράγματος, δεν θα λείψουν στην καθημερινότητά μας. Όπως έχουμε γράψει ξανά άλλωστε, θα έρθουν οικολογικά λεωφορεία στη θέση τους.

Το τρόλεϊ δεν ήταν ποτέ γρήγορο. Δεν ήταν το πιο άνετο μέσο, ούτε το πιο καθαρό ή ακριβές. Ήταν όμως εκεί. Ήσυχο, ηλεκτρικό, σχεδόν ανεπαίσθητο. Μια σταθερά στους δρόμους της Αθήνας. Μια εποχή. Μια συνήθεια. Κίτρινο και μπλε, να γλιστρά στις Πατησίων, στην Πανεπιστημίου, στη Σταδίου. Να στέκεται υπομονετικά πίσω από το κόκκινο φανάρι. Να κουβαλά τους πάντες – φοιτητές, ηλικιωμένους, εργαζόμενους, μαθητές – με το ίδιο ρεύμα.

Τώρα, το υπουργείο Μεταφορών σχεδιάζει την πλήρη απόσυρσή τους. Ήδη τα πρώτα δρομολόγια στο κέντρο καταργούνται. Ο στόλος των τρόλεϊ κρίνεται παλιός, ακριβός στη συντήρηση, δύσκολος στην τεχνική υποστήριξη. Οι γραμμές με τα εναέρια καλώδια ενοχλούν, θεωρούνται βάρος στο νέο αστικό σχεδιασμό. Και έτσι, δίχως πολύ θόρυβο, τα τρόλεϊ περνούν στη συνταξιοδότηση.

Στη θέση τους θα μπουν σύγχρονα ηλεκτρικά λεωφορεία. Δεν θα χρειάζονται εναέρια τροφοδοσία. Θα κινούνται πιο ελεύθερα, πιο γρήγορα. Θα εξυπηρετούν τις ίδιες διαδρομές με λιγότερες καθυστερήσεις. Είναι η εξέλιξη. Το μέλλον.

Όμως είναι κάτι που δύσκολα χωράει στα νούμερα και τα διαγράμματα. Η απουσία. Το βλέμμα του παιδιού που κοιτά απ’ το παράθυρο τις κίτρινες γραμμές να περνούν. Η βραδινή επιστροφή, με το βουητό του μοτέρ και τις λιγοστές στάσεις. Η αίσθηση πως βρίσκεσαι σε κάτι παλιό, αλλά οικείο.

Κανείς δεν λέει ότι τα τρόλεϊ ήταν τέλεια. Ήταν όμως κομμάτι της πόλης. Όχι απλώς της μετακίνησης – της καθημερινότητάς μας. Μπορεί να μην τους στήσουμε μνημείο. Αλλά ίσως, μια μέρα, σε κάποιο φανάρι, να τα θυμηθούμε.

Μπορεί τελικά να μας λείψουν. Ίσως πιο πολύ απ’ όσο φανταζόμαστε.