Θεσσαλονίκη: Ανάπηρος έχτισε ράμπα μόνος του και έδειξε τι σημαίνει να είσαι ΑμεΑ στην τριτοκοσμική Ελλάδα

Ελλάδα 2025. Θεσσαλονίκη. Οι δρόμοι της συμπρωτεύουσας (όπως και της Αθήνας) εξακολουθούν να είναι ένας «στίβος» μετ’ εμποδίων για τους ανάπηρους συμπολίτες μας. Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι είναι… πολιτισμένη, βλέπεις παντού σπασμένα πεζοδρόμια, παρκαρισμένα οχήματα μπροστά σε ράμπες ή ακόμα χειρότερα ανύπαρκτες ράμπες εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν.

Ένας ανάπηρος νέος, απηυδισμένος από το τείχος αδιαφορίας του κράτους για το δικαίωμα της προσβασιμότητας των ΑμεΑ, αποφασίζει να προχωρήσει σε μια συμβολική πράξη που θα έπρεπε να ντροπιάσει όλους μας ανεξαιρέτως.

Ο Κωνσταντίνος Τσιφτσόπουλος, άνθρωπος με κινητική αναπηρία που μετακινείται στην πόλη με αναπηρικό καροτσάκι, παίρνει ένα πιστολέτο και πηγαίνει στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου με Παπαδοπούλου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Είχαν προηγηθεί επανειλημμένα αιτήματα να φτιαχτούν ράμπες σε εκείνο το σημείο, ώστε να εξασφαλιστεί το αυτονόητο δικαίωμα της μετακίνησης του, όπως και των άλλων αναπήρων, ηλικιωμένων ή μητέρων που έχουν τα παιδιά τους σε καρότσι.

Ο Κωνσταντίνος φτάνει στο σημείο, κάθεται με δυσκολία στο οδόστρωμα και ξεκινά να σπάει τις πλάκες για να φτιάξει μόνος του μια ράμπα. Κάτι τόσο απλό για τον δήμο και συνάμα τόσο αντιφατικό για έναν απελπισμένο ανάπηρο δημότη.

Οι καταστηματάρχες βγαίνουν στο δρόμο και αγανακτούν με αυτήν την εικόνα της αδικίας. Βοηθούν τον Κωνσταντίνο, του φέρνουν κι άλλα εργαλεία και υλικά για να τον διευκολύνουν. Περαστικοί πεζοί και οδηγοί βλέπουν τη – γεμάτη νόημα – πράξη και συγκινούνται βαθύτατα. Στέκονται δίπλα του και τον ενισχύουν με απλές ανθρώπινες κουβέντες. Τον προστατεύουν με ομπρέλες γιατί βρέχει. Κουνούν το κεφάλι, παίρνοντας μια καλή γεύση της ακραίας ανισότητας που βιώνουν άνθρωποι οι άνθρωποι με αναπηρίες.

Τελικά ο Κωνσταντίνος τελειώνει το σκάψιμο, στρώνει τσιμέντο και τελειώνει κατάκοπος την αυτοσχέδια ράμπα. Λέει ότι ελπίζει η πράξη του να αφυπνίσει τον δήμο. Η ιστοσελίδα Parallaxi φρόντισε να καλύψει την ακτιβιστική πράξη και σε λίγες ώρες έγινε viral στο διαδίκτυο. Την ακριβώς επόμενη μέρα, ο δήμος Θεσσαλονίκης επιτέλους «ξύπνησε» και έστειλε συνεργείο να φτιάξει ξανά τη συγκεκριμένη ράμπα, και ακόμα μία στην απέναντι πλευρά του δρόμου.

Το δίδαγμα; Ότι είμαστε ακόμα πολλά χρόνια πίσω στην κουλτούρα προσβασιμότητας για όλους, και οι υπεύθυνοι ενεργοποιούνται μόνο όταν κάποιος τους χαλάσει τη «βιτρίνα». Εδώ και χρόνια υπήρχαν αιτήματα να φτιαχτούν τα συγκεκριμένα πεζοδρόμια, αλλά δεν γινόταν τίποτα. Εκατομμύρια πετιούνται σε δημοτικά έργα αμφίβολης χρησιμότητας, και την ίδια στιγμή δεν εξασφαλίζονται τα απολύτως βασικά. Το δικαίωμα στη απρόσκοπτη μετακίνηση, την ισότιμη ζωή στην πόλη. Στην Ελλάδα του 2025, φτάσαμε να παίρνουν το μυστρί οι ανάπηροι συμπολίτες μας. Πραγματικά, τι να πει κανείς…