To Άσυλο Γουίλαρντ είναι ακόμα ένα από τα πιο τρομακτικά μέρη στη γη

Χτίστηκε το 1869 στο Γούιλαρντ της Νέας Υόρκης.Το Άσυλο Γούιλαρντ, «φιλοξένησε» 50.000 ασθενείς, από τους οποίους, οι μισοί άφησαν εκεί, την τελευταία τους πνοή.

Μάλιστα πολλοί συνήθιζαν να λένε τότε, πως οι ασθενείς έφευγαν από εκεί μόνο μέσα σε φέρετρο.

Το μέρος ακόμα και σήμερα, που είναι φαινομενικά διαλυμένο,προσελκύει πολλούς κυνηγούς φαντασμάτων και λάτρεις της περιπέτειας και της ανατριχίλας.

Το Άσυλο μέχρι και σήμερα συνεχίζει να είναι ένα από τα πιο τρομακτικά μέρη στη γη.Η φύση πλέον έχει αρχίσει και κατακτά τις αίθουσες του Ασύλου, και τώρα φαίνεται ακόμα πιο στοιχειωμένο από τις χαμένες ψυχές που κάποτε το περπατούσαν.

Το Άσυλο προοριζόταν για τη διάσωση ψυχικά ασθενών οι οποίοι συνήθως πριν βρεθούν στο Γούιλαρντ, φυλάσσονταν δεμένοι με αλυσίδες ή σε κλουβιά, καθώς υπήρχε η άποψη πως οι ψυχικά ασθενείς θα μπορούσαν να εκπαιδευτούν για να βρουν παραγωγική εργασία και να μπορέσουν να επανενταχθούν στην κοινωνία.

Ο πρώτος ασθενής

Ο πρώτος ασθενής ήταν μια γυναίκα που ονομαζόταν Μέρι Ρόουτ, η οποία έπασχε από άνοια και είχε περάσει 10 χρόνια σε μια κομητεία αλυσοδεμένη στο κρεβάτι της.Οι αλυσίδες της τελικά απομακρύνθηκαν, μόνο όταν έφτασε στο Άσυλο, όπου την αντιμετώπιζαν σαν άνθρωπο αντί για ζώο. Σχεδόν αμέσως η νοητική κατάσταση και η γενική της υγεία βελτιώθηκαν.

Στην πράξη, το Άσυλο ήταν τόσο φυλακή όσο και νοσοκομείο. Οι ασθενείς φυλάσσονταν έως ότου οι υπεύθυνοι αποφάσιζαν ότι θα μπορούσαν να φύγουν. Πολλοί δεν το έκαναν ποτέ. Σε μια εποχή κατά την οποία η κατανόηση της ψυχικής υγείας ήταν πολύ δύσκολη, όσοι βρέθηκαν εκεί μέσα, δεν ήταν όλοι παράφρονες.

Ένας από τους πιο διάσημους ασθενείς του ασύλου ήταν ο Τζόσεφ Λομπντελ, ο οποίος είχε έπασχε από μία”σπάνια μορφή ψυχικής νόσου”, όπως το έθεσε ο γιατρός του. Ενώ είχε γεννηθεί γυναίκα, ένιωθε ότι ήταν άνδρας.

Ο Λόμπντελ πέρασε 10 χρόνια στο Γουίλαρντ πριν μεταφερθεί σε άλλο ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπου παρέμεινε μέχρι και το θάνατό του.

Είναι εμφανές βέβαια και τι συνέβη με τους ασθενείς που τελείωσαν τη ζωή τους στο άσυλο. Το νεκροτομείο είναι ακόμα, με τα τραπέζια αυτοψίας στη θέση τους δίπλα στο σημείο όπου φυλάσσονταν τα σώματα. Το κρεματόριο παραμένει επίσης άθικτο..

Τα πτώματα που δεν είχαν αποτεφρωθεί κατέληξαν στο νεκροταφείο του ασύλου.Ωστόσο σε κάθε τάφο του νεκροταφείου του ασύλου δεν αναγράφεται όνομα, αλλά υπάρχει μια αριθμημένη μεταλλική πλάκα.

Εκείνη την εποχή θεωρήθηκε ντροπή να εμφανίζεται το οικογενειακό όνομα στο νεκροταφείο νοσοκομείου. Ως εκ τούτου, από το σεβασμό για τις οικογένειες των ασθενών, κανένας από τους τάφους δεν είχε όνομα.

Σήμερα, καταβάλλονται προσπάθειες για να ανακαλυφθεί ποιος έχει θαφτεί στους τάφους και να αντικατασταθούν οι αριθμοί με ονόματα. Αλλά η διαδικασία είναι αργή λόγω της έλλειψης αρχείων.

Αυτά που έμειναν πίσω

Το 1995 το Άσυλο έκλεισε και εκατοντάδες βαλίτσες ανακαλύφθηκαν στη σοφίτα. Είχαν μείνει πίσω από τους ασθενείς που δεν έφυγαν ποτέ αλλά παρέμειναν στοιβαγμένες και ξεχασμένες για δεκαετίες.

Πολλές περιείχαν προσωπικά αναμνηστικά ή πράγματα που οι ασθενείς ήταν απρόθυμοι να εγκαταλείψουν.
Άλλες βαλίτσες είχαν πιο πρακτικά αντικείμενα όπως βερνίκι παπουτσιών ή οδοντόκρεμα.

Ωστόσο σε μερικές από τις βαλίτσες βρέθηκαν φωτογραφίες αγαπημένων ή ακόμη και των ίδιων των ασθενών.

Και είναι θλιβερό γιατί οι κλειδωμένες αυτές φωτογραφίες, παρέμειναν εκεί όπως και οι ασθενείς του Ασύλου, κλειδωμένοι και ξεχασμένοι από τον κόσμο…