Μαρία Καρυστιανού: «Το να κόβουν βόλτες τα τουρκικά αλιευτικά στα χωρικά μας ύδατα δεν είναι ήρεμα νερά»
Μακριά από τη «γραμμή» του κατευνασμού έδειξε ότι κινείται η Μαρία Καρυστιανού, με φόντο την προετοιμασία του πολιτικού της κινήματος
Μια πρώτη τροχιοδεικτική «βολή» για τις θέσεις που θα υιοθετήσει στο καυτό θέμα των ελληνοτουρκικών, εξέφρασε η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής.
Συμμεριζόμενη πλήρως τη γνώμη των περισσότερων πολιτών που θεωρούν ότι τα νερά του Αιγαίου «ηρεμούν» μόνο με υποχωρήσεις από την ελληνική πλευρά, η κα Καρυστιανού δήλωσε ότι: «τα ήρεμα νερά σημαίνουν ότι έχουμε αποδεχτεί κάποια πράγματα αντίθετα με τα εθνικά μας συμφέροντα». Για να δώσει στη συνέχεια ένα απτό επιχείρημα που δείχνει ότι στην πραγματικότητα μόνο ήρεμα νερά δεν έχουμε με την Τουρκία:
«Το να έχουμε ήρεμα νερά και να βλέπουμε τα τουρκικά αλιευτικά να κόβουν βόλτες στα δικά μας χωρικά ύδατα, για μένα δεν είναι ήρεμα νερά», συμπλήρωσε.
Το επικοινωνιακό «άνοιγμα» της κας Καρυστιανού γίνεται εν μέσω ενός πρωτοφανούς «πολέμου» που εξαπολύεται εναντίον του προσώπου της από τους γνωστούς προθύμους που ειδικεύονται στη λασπολογία. Μια από τις μομφές που τελευταία αναπαράγεται από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έως και από κόμματα της Αντιπολίτευσης, είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού δεν εκφράζει ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις και ιδεολογικό στίγμα.
Πρόκειται βέβαια περί μιας άδικης και άτοπης μομφής, αφού η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός, αλλά μια χαροκαμένη μάνα που μόλις τώρα μπαίνει στον πολιτικό στίβο και θέλει να βρει τα «πατήματά» της. Άλλωστε η δημιουργία του εν λόγω κόμματος είναι ακόμη στα σκαριά και ο πολιτικός λόγος προϋποθέτει έναν τελειοποιημένο φορέα για να εκφραστεί στην ολότητά του.
Παρόλα αυτά η Μαρία Καρυστιανού τις τελευταίες μέρες ανοίγει συνεχώς τη «βεντάλια» των πολιτικών της θέσεων, ώστε να δίνει ένα όλο και πιο περιεκτικό στίγμα για το όραμα της ίδιας και των συνεργατών που θα επιλέξει. Η σκληρότερη γραμμή στα ελληνοτουρκικά είναι ένα κομβικό σημείο για την ταυτότητα ενός «νεογέννητου» κόμματος, και η ίδια η κα Καρυστιανού φαίνεται να το αντιλαμβάνεται πλήρως αυτό. Σε μια ρευστή εποχή γεωπολιτικών κρίσεων όπως είναι αυτή που διανύουμε, κάθε κόμμα που επενδύει στην καταστροφική πολιτική του κατευνασμού, έχει ήδη ξεπεραστεί από την ιστορία.
Αυτό που προβληματίζει έντονα τις στείρες παρατάξεις που εργαλειοποιούν τον διχασμό (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης συμπεριλαμβανομένης), είναι το συντριπτικό πλεονέκτημα της Μαρίας Καρυστιανού να μπορεί να ενώσει όλα τα ιδεολογικά ρεύματα κάτω από ένα σκοπό και άρα να γίνει πρώτη επιλογή των δυσαρεστημένων και των αναποφάσιστων, δηλαδή μιας πολύ μεγάλης εκλογικής «δεξαμενής».
Η ίδια η κα Καρυστιανού θέλοντας να ιχνογραφήσει την ιδεολογική πορεία του νέου κόμματος, είπε ότι: «το κίνημα έχει ως μόνο κριτήριο δράσης το κοινό καλό των πολιτών και τη διαφύλαξη των συμφερόντων της χώρας. Με καλή προαίρεση και συνεκτίμηση όλων των παραμέτρων, είναι παραπάνω από βέβαιον ότι θα βρεθεί χρυσή τομή σε κάθε διαφωνία και θα είναι όλοι ικανοποιημένοι, με βάση τις αρχές της αλληλεγγύης και της αλληλοστήριξης».