Μετέφεραν τη μούμια ενός φαραώ ως παστό κρέας και την έσπασαν στα δύο καθ’ οδόν για να τη χαρίσουν σ’ έναν ετοιμοθάνατο φίλο τους

Το 1881, στα έγκατα μιας πυραμίδας της Σακκάρα, οι αδελφοί Μπρούγκς —αρχαιολόγοι και συλλέκτες του απίθανου— βρέθηκαν μπροστά σε μια μούμια που έμοιαζε βασιλική. Ίσως ήταν φαραώ. Ίσως όχι. Εκείνοι όμως δεν έχασαν χρόνο. Είχαν κάποιον στο μυαλό τους.

Ο Γάλλος Αιγυπτιολόγος Ογκίστ Μαριέτ, φίλος τους και πρωτοπόρος της αρχαιολογίας στην Αίγυπτο, χαροπάλευε στο κρεβάτι του στο Κάιρο. Οι αδελφοί αποφάσισαν να του κάνουν ένα δώρο: να του φέρουν τη μούμια. Ένα δώρο θανάτου, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Τοποθέτησαν τη μούμια σε ένα ξύλινο κιβώτιο και με τη βοήθεια ενός ταλαιπωρημένου γαϊδουριού άρχισαν τη μεταφορά προς τον σιδηροδρομικό σταθμό. Οι υπάλληλοι του τρένου δεν ήξεραν τι να κάνουν με αυτό το φορτίο, αλλά η φιλία και λίγη επιμονή κέρδισαν. Το τρένο ξεκίνησε για Κάιρο με τη μούμια φορτωμένη σε ένα βαγόνι εμπορευμάτων.

Μερικά χιλιόμετρα πριν τον προορισμό, η ατμομηχανή παρουσίασε βλάβη. Οι αδελφοί αποφάσισαν να μην περιμένουν. Άνοιξαν το κιβώτιο και σήκωσαν τη μούμια στους ώμους τους. Καθώς την κουβαλούσαν μέσα στη ζέστη, την κούραση και την αμηχανία, η μούμια… κόπηκε στα δύο. Ο ένας κρατούσε το πάνω μέρος, ο άλλος το κάτω. Και συνέχισαν.

Ένα κάρο τύπου “ταξί” της εποχής τους μάζεψε και τους μετέφερε ώς το τελωνείο του ποταμού. Εκεί, τους σταμάτησαν. Τι κουβαλάτε; Η απάντηση ήταν σύντομη και αποστομωτική: «Αλατισμένο κρέας», είπαν, και έβαλαν ένα νόμισμα στο χέρι του υπαλλήλου. Η μούμια πέρασε τον Νείλο.

Λίγη ώρα αργότερα, η μισή και τσαλαπατημένη μούμια έφτανε στο σπίτι του Μαριέτ. Ήταν ακόμη ζωντανός. Την κοίταξε με έκπληξη, ίσως φρίκη, ίσως θαυμασμό. Πέθανε λίγο μετά. Ίσως ένιωσε ευγνωμοσύνη. Ίσως κατάλαβε πως η αρχαιολογία είχε ήδη περάσει στα χέρια των τρελών ρομαντικών.