Μιλούσε 4 γλώσσες, είχε 5 παιδιά και ήταν ο πιο διάσημος άνθρωπος χωρίς χέρια και πόδια στον κόσμο
Ήταν ο πιο διάσημος άνθρωπος χωρίς χέρια και πόδια στον κόσμο.
Γεννήθηκε το 1871 στη Βρετανική Γουιάνα, χωρίς ούτε χέρια ούτε πόδια. Κι όμως, μέσα από τη σιωπή και την προκατάληψη του 19ου αιώνα, κατάφερε να γίνει ένα από τα πιο διάσημα πρόσωπα του θεάματος. Τον έλεγαν Prince Randian, αλλά το κοινό τον φώναζε αλλιώς: Human Torso, Snake Man, Human Caterpillar. Ήταν ο άνθρωπος που οι άλλοι κοίταζαν με τρόμο. Και εκείνος τους κοιτούσε με ειρωνεία, ενώ άναβε τσιγάρο με το στόμα.
Ήταν 18 χρονών όταν ο P.T. Barnum, ο βασιλιάς των freak shows, τον έφερε στην Αμερική. Φορούσε μια εφαρμοστή μάλλινη στολή που κάλυπτε το σώμα του, δίνοντάς του μορφή σκουληκιού ή μαξιλαριού. Κυλιόταν στη σκηνή με τα πλευρά και τους γοφούς του και έκανε πράγματα που θεωρούνταν αδιανόητα: έγραφε, ζωγράφιζε, ξυριζόταν, και πάνω απ’ όλα —στρίβει και άναβε τσιγάρα μόνο με τα χείλη του.
Στην ταινία Freaks του 1932, υπάρχει σκηνή όπου με απίστευτη ψυχραιμία ανάβει ένα σπίρτο τρίβοντάς το πάνω σε ένα κουτί και βάζει φωτιά στο τσιγάρο του — χωρίς κανένα χέρι, χωρίς πόδι, χωρίς βοήθεια. Ήταν μια στιγμή κινηματογραφικής ιστορίας, αλλά για τον ίδιο ήταν κάτι απλό. Το έκανε κάθε βράδυ για δεκαετίες.
Το πραγματικό του όνομα παραμένει άγνωστο. Γνωρίζουμε όμως τη ζωή του με λεπτομέρειες: ήταν Ινδουιστής, μιλούσε αγγλικά, χίντι, γαλλικά και γερμανικά, και ζούσε με τη γυναίκα του, την «Πριγκίπισσα Σάρα», στο Νιου Τζέρσεϊ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά. Στο σπίτι του έφτιαχνε κουτιά, έβαζε κλειδαριές, έγραφε επιστολές και είχε οργανώσει μόνος του ολόκληρο το show του.
Έζησε όλη του τη ζωή σαν επαγγελματίας performer, όχι ζητώντας λύπηση αλλά θαυμασμό. Δούλευε μέχρι το τελευταίο βράδυ της ζωής του. Την ώρα που έκλεινε τα φώτα του Sam Wagner’s Museum στη Νέα Υόρκη, υπέστη καρδιακή προσβολή. Ήταν 63 χρονών. Είχε ζήσει μια ζωή που κάποιοι δεν τολμούν ούτε να ονειρευτούν. Όχι παρά τη σωματική του κατάσταση — αλλά μέσα σε αυτήν.
Ο Prince Randian δεν ήταν ήρωας, δεν ήταν μάρτυρας, δεν ήταν υπερήρωας. Ήταν κάτι πιο σπάνιο: άνθρωπος, μέχρι το τελευταίο του κόκαλο.