Ο αυτοκράτορας που είχε τόσες γυναίκες, που έβαζε μια κατσίκα για να διαλέξει κάθε φορά
Ήταν ο πιο παρακμιακός τρόπος να διαλέγεις ερωμένη. Ο Αυτοκράτορας Wu είχε τόσες γυναίκες, που άφηνε μια κατσίκα να του διαλέξει με ποια θα κοιμηθεί.
Δεν ήταν αστείο. Ήταν καθεστώς. Ο Αυτοκράτορας Γου της δυναστείας Τζιν στην Κίνα του 3ου αιώνα είχε τόσες παλλακίδες, που το βράδυ δεν ήξερε πού να πάει. Έτσι, ανέβαινε σ’ ένα μικρό άρμα που το έσερναν κατσίκες και τις άφηνε να περιφέρονται στους διαδρόμους του χαρεμιού. Όποια γυναίκα κατάφερνε να σταματήσει τις κατσίκες έξω από το δωμάτιό της, κέρδιζε τον… αυτοκράτορα για το βράδυ.
Η συνήθεια αυτή δεν ήταν αυθόρμητη. Ήταν απαραίτητη. Ο Σίμα Γιαν, όπως ήταν το όνομά του, είχε δημιουργήσει έναν χαοτικό μικρόκοσμο μέσα στο παλάτι, με χιλιάδες γυναίκες να ζουν για χρόνια χωρίς να τον δουν ούτε μια φορά. Το χαρέμι είχε γίνει τόσο απρόσωπο και πυκνοκατοικημένο, που δεν μπορούσε να θυμάται πρόσωπα, ούτε καν ονόματα.
Η λύση ήταν ο αυτοσχέδιος διαγωνισμός. Οι κατσίκες αγαπούσαν τις αλμυρές μυρωδιές, κι έτσι οι παλλακίδες άλειφαν τις πόρτες τους με αλάτι, κρατούσαν αρωματικά χόρτα, έριχναν γλυκίσματα στο πάτωμα. Αν οι κατσίκες σταματούσαν, τότε ο αυτοκράτορας κατέβαινε και έμπαινε μέσα. Έτσι καθοριζόταν ποια θα γίνει η σύντροφος της βραδιάς, χωρίς κανένα συναίσθημα, μόνο με μια ελαφρώς χαριτωμένη κλήρωση.
Όσα σήμερα μοιάζουν φάρσα, τότε ήταν απλώς η διαχείριση της εξουσίας. Ο Αυτοκράτορας Wu, πρώτος της δυναστείας Jin, ήταν ικανός πολιτικός και διοικητής, αλλά στα χρόνια της ειρήνης παραδόθηκε στη χλιδή και την υπερβολή. Η ιδέα ότι ο ίδιος δεν είχε έλεγχο στην ερωτική του ζωή αλλά την άφηνε σε κατσίκες, δεν ήταν ένδειξη χιούμορ αλλά σύμπτωμα παρακμής.
Ακόμα και Κινέζοι χρονικογράφοι της εποχής αντιμετώπιζαν το περιστατικό με αμηχανία. Το παλάτι είχε μετατραπεί σε λαβύρινθο, η σεξουαλική ζωή του αυτοκράτορα σε τυχαίο παιχνίδι και οι γυναίκες σε διαγωνιζόμενες που πάλευαν για μια ανάμνηση. Ο Σίμα Γιαν πέθανε το 290, αφήνοντας πίσω του μια αυτοκρατορία με ρήγματα και μια φήμη γεμάτη κατσίκες και ιστορίες που δεν ξεχνιούνται.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
