Ο δήμαρχος με τη μακριά γενειάδα που την πάτησε και σκοτώθηκε
Ο δήμαρχος του 16ου αιώνα που έγινε θρύλος – και θύμα – της γενειάδας του. Η αληθινή ιστορία που μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά δεν είναι.
Δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ο Hans Steininger ήταν δήμαρχος, ήταν ηγέτης, ήταν μια αναγνωρίσιμη φιγούρα στην πόλη του Braunau am Inn, εκεί όπου αργότερα θα γεννιόταν ο Χίτλερ. Όμως πριν από αυτό, τον 16ο αιώνα, η πόλη είχε ήδη μια διάσημη –και τραγική– προσωπικότητα: τον άντρα με την πιο μακριά γενειάδα της Ευρώπης. Και μια μέρα του 1567, η ίδια του η γενειάδα, μήκους 1,4 μέτρων, τον οδήγησε στον θάνατο.
Ο Hans είχε συνηθίσει να τη διπλώνει προσεκτικά και να την βάζει μέσα σε μια ειδική τσέπη, ώστε να μπορεί να περπατά και να εργάζεται χωρίς να σκοντάφτει πάνω της. Ήταν το σήμα κατατεθέν του. Ο κόσμος τον ήξερε γι’ αυτή, σχεδόν όσο τον ήξερε για την πολιτική του παρουσία. Μια μέρα, όμως, ξέσπασε πυρκαγιά στην πόλη. Πανικός, καμπάνες, κραυγές. Ο Hans έτρεξε έξω, όπως όλοι οι κάτοικοι, για να βοηθήσει.
Μόνο που εκείνη τη στιγμή, η γενειάδα του δεν ήταν στην τσέπη. Είχε λυθεί. Μέσα στον πανικό, δεν πρόσεξε το σκαλοπάτι. Πάτησε τη γενειάδα του. Έχασε την ισορροπία του. Και έπεσε από τις σκάλες. Έσπασε τον αυχένα του και πέθανε επιτόπου. Ένας δήμαρχος, ένα σύμβολο της εποχής του, σκοτώθηκε από την ίδια του τη διαφορετικότητα.
Το γεγονός καταγράφηκε, διασώθηκε και πέρασε σαν θρύλος στην ιστορία της πόλης. Σήμερα, η γενειάδα του διατηρείται και εκτίθεται σε ένα μικρό μουσείο, μέσα σε γυάλινη προθήκη, σαν μυσταγωγικό απομεινάρι ενός αλλόκοτου, αλλά αληθινού πεπρωμένου. Και κάθε χρόνο, κάποιοι επισκέπτες σταματούν μπροστά της και αναρωτιούνται: Πώς είναι δυνατόν κάτι τόσο εντυπωσιακό… να αποβεί μοιραίο;
Αυτό το τραγικό περιστατικό του Hans Steininger δεν είναι μόνο μια περίεργη ιστορία. Είναι μια υπενθύμιση ότι, καμιά φορά, αυτό που μας κάνει μοναδικούς… μπορεί να είναι κι αυτό που μας γονατίζει.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
