Ο λόγος που ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός δεν πέφτει στη Γη. Τι είναι το reboost που κάνει μία φορά τον μήνα

Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός μοιάζει να αιωρείται μόνιμα πάνω από τον πλανήτη μας. Βρίσκεται σε ύψος περίπου 400 χιλιομέτρων και κινείται με ταχύτητα που ξεπερνά τα 28.000 χιλιόμετρα την ώρα. Κι όμως, παρ’ όλο που δεν έχει φτερά, δεν έχει προπέλες και δεν “επιπλέει”, δεν πέφτει. Ο λόγος είναι ότι στην πραγματικότητα, πέφτει συνεχώς — απλώς το κάνει κυκλικά γύρω από τη Γη.

Ο σταθμός βρίσκεται σε τροχιά, πράγμα που σημαίνει ότι η ταχύτητά του είναι τόσο μεγάλη ώστε, καθώς η βαρύτητα τον τραβά προς τα κάτω, η Γη «καμπυλώνει» από κάτω του. Αν δεν υπήρχε καθόλου ατμόσφαιρα, θα μπορούσε να κινείται έτσι επ’ άπειρον, όπως η Σελήνη. Αλλά σε αυτό το ύψος, η ατμόσφαιρα της Γης δεν έχει εξαφανιστεί πλήρως. Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη στιβάδα που του ασκεί αντίσταση. Και αυτό τον φρενάρει λίγο-λίγο, κάθε μέρα.

Όσο πιο πολύ φρενάρει, τόσο περισσότερο χάνει ύψος. Αν δεν υπήρχε καμία παρέμβαση, η ISS τελικά θα έμπαινε σε χαμηλότερη τροχιά, θα επιταχυνόταν η πτώση της και σε διάστημα λίγων μηνών ή ετών θα έπεφτε και θα καιγόταν στην ατμόσφαιρα. Για να το αποφύγουν αυτό, οι διαχειριστές της τροχιάς του σταθμού κάνουν κάτι που λέγεται reboost.

Το reboost είναι μια μικρή αλλά αποφασιστική ώθηση που δίνεται στον σταθμό περίπου μία φορά τον μήνα. Δεν γίνεται με καύσιμα του ίδιου του σταθμού, αλλά συνήθως από διαστημόπλοια ανεφοδιασμού που έχουν συνδεθεί προσωρινά με αυτόν — όπως τα ρωσικά Progress. Οι κινητήρες του σκάφους ανάβουν για λίγα λεπτά και αυξάνουν ελαφρώς την ταχύτητα του σταθμού, ανεβάζοντάς τον ξανά σε ασφαλές ύψος.

Χάρη σε αυτές τις τακτικές «σπρωξιές», η ISS παραμένει σταθερή πάνω από τη Γη εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Κι όμως, κάθε ημέρα δίνει μάχη με μια αόρατη, λεπτή αντίσταση. Και κάθε μήνα, χρειάζεται λίγο ανθρώπινο χέρι — ή μάλλον μηχανική ώθηση — για να μην πέσει.