Ο πιο παρανοϊκός και βίαιος ηγέτης. Σκότωσε 150 ανθρώπους παραμονή Χριστουγέννων με μουσική στα μεγάφωνα.

Ήταν 24 Δεκεμβρίου 1969 στην Ισημερινή Γουινέα. Αντί για καμπάνες, υπήρχαν πυροβολισμοί. Αντί για δέντρο, υπήρχαν σειρές ανθρώπων που περίμεναν να εκτελεστούν. Και από τα μεγάφωνα δεν έπαιζαν κάλαντα. Έπαιζε το “Those Were the Days” της Mary Hopkin.

Ο δικτάτορας Francisco Macías Nguema ήταν τότε μόλις έναν χρόνο στην εξουσία, αλλά είχε ήδη ξεκινήσει ένα από τα πιο σκοτεινά καθεστώτα στην Αφρική του 20ού αιώνα. Στις εκτελέσεις της παραμονής Χριστουγέννων διέταξε τη θανάτωση 150 αντιφρονούντων, υποτιθέμενων “προδοτών” του καθεστώτος, μέσα στο εθνικό στάδιο της Μαλάμπο.

Το κοινό ήταν αναγκασμένο να παρακολουθεί. Οι στρατιώτες πυροβολούσαν μπροστά σε πλήθος, ενώ τα ηχεία του γηπέδου έπαιζαν ασταμάτητα την ίδια μελωδία: ένα τραγούδι που μιλούσε για όνειρα, νιάτα και παλιές όμορφες μέρες. Η ειρωνεία ήταν εφιαλτική.

Ο Macías είχε αναλάβει την εξουσία μετά την αποχώρηση των Ισπανών αποικιοκρατών. Όμως, αντί για ανεξαρτησία, η χώρα βυθίστηκε στον τρόμο. Έκλεισε σχολεία, έδιωξε γιατρούς, απαγόρευσε βιβλία, θανάτωσε συγγενείς, και βασάνισε ακόμα και υπουργούς του. Κατά τα τελευταία χρόνια της εξουσίας του, είχε διατάξει να εκτελείται όποιος χρησιμοποιεί τη λέξη “πνεύμα”, επειδή πίστευε ότι οι εχθροί του ήταν μάγοι.

Η σφαγή της παραμονής των Χριστουγέννων δεν ήταν ούτε η αρχή ούτε το τέλος. Ήταν όμως η στιγμή που η διεθνής κοινή γνώμη κατάλαβε ποιος πραγματικά κυβερνούσε την Ισημερινή Γουινέα. Το 1979, τον ανέτρεψε ο ανιψιός του και τον εκτέλεσε. Μέχρι τότε είχε προκαλέσει τον θάνατο σχεδόν του 10% του πληθυσμού της χώρας.

Κι όμως, η πιο φρικτή του πράξη για πολλούς παραμένει αυτή: να μετατρέψει μια παραμονή Χριστουγέννων σε μαζική δημόσια εκτέλεση με μουσική υπόκρουση.