Ο σπουδαίος Ιταλός Βάρδος που λατρεύτηκε και στην Ελλάδα

Ο Ντομένικο Μοντούνιο γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1928 στο Πολινιάνο α Μάρε και πέθανε στις 6 Αυγούστου 1994 στη Λαμπεντούζα.

Μεταξύ άλλων ερμήνευσε ένα από τα διασημότερα κομμάτια της παγκόσμιας μουσικής. Μιλάμε για το διάσημο Volare.

Βέβαια, ο κανονικός τίτλος του κομματιού, που συνυπόγραψε και ερμήνευσε το 1958 ο Ντομένικο Μοντούνιο Nel blu dipinto di blu, «στο γαλανό βαμμένος γαλανός», όμως η επιβλητικότητα του ρεφρέν, που τραγουδιέται σαν η φωνή να υψώνεται, πετώντας, στα ουράνια και η επίκληση καθαυτή της πτήσης στον γαλανό αέρα, έχει υποσκελίσει τον πραγματικό τίτλο.

Στην καριέρα του Μοντούνιο μπορεί κανείς να εντοπίσει κάποια συνταρακτικά στοιχεία, που ακόμη και με τα σημερινά μέτρα μοιάζουν φανταστικά. Ο Μοντούνιο έγραψε πάνω από 230 τραγούδια, έχει πρωταγωνιστήσει σε 38 ταινίες και σε 7 τηλεοπτικά φιλμ, έχει εμφανιστεί σε 13 θεατρικές παραστάσεις, χρημάτισε παρουσιαστής σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές, κέρδισε τέσσερις φορές το διάσημο Φεστιβάλ τραγουδιού του Σαν Ρέμο, συμμετείχε στον διαγωνισμό της Eurovision, το 1958 του απονεμήθηκαν τρία βραβεία Grammy και προς το τέλος της ζωής του έγινε και βουλευτής.

Το όνειρό του για την τέχνη το κυνήγησε από την πρώτη στιγμή. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής θητείας του αποφάσισε να μετακομίσει στη Ρώμη και έδωσε εξετάσεις για ηθοποιός στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου, όπου έγινε δεκτός και πήρε υποτροφία ως καλύτερος στην ερμηνεία. Το 1951, μεταξύ των πρώτων θεατρικών βημάτων του, έπαιξε και στο «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο.

Τα πρώτα τραγούδια του είναι γραμμένα σε διάλεκτο της Σικελίας και της Απουλίας, και αφορούν ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, απέλπιδες ερωτικές καταστάσεις, πικρά θέματα, ψαράδες, ανθρακωρύχους που δεν βλέπουν τον ήλιο. Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, έρχεται το τραγούδι που έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή του.

Με το Volare κερδίζει το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο και φέρνει μία επανάσταση στο ιταλικό τραγούδι, Οι στίχοι του μεταφράστηκαν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, αλλά εκεί όπου είχε πραγματικά τη μεγαλύτερη επιτυχία ήταν η Αμερική. Το 1958 του απένειμαν το Όσκαρ τραγουδιού, τον τίμησαν με Grammy, η πόλη της Ουάσινγκτον του έδωσε το χρυσό κλειδί και το Τέξας το χρυσό αστέρι του σερίφη. Για πολλούς μήνες το Μπρόντγουεϊ και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιζαν το Nel Blu και για τους Αμερικανούς ο Μοντούνιο έμεινε διά βίου ο Mr Volare.

Αλλά και μετά την επιτυχία του, ο Μοντούνιο δεν απαρνήθηκε το Σαν Ρέμο. Επέστρεψε και κέρδισε το 1959 με το επίσης πασίγνωστο Piove (Ciao Ciao Bambina), ενώ το 1960 κατατάσσεται δεύτερος με το Libero. To 1962 θα ξανακερδίσει το Σαν Ρέμο με το Addio,Addio… και θα ακολουθήσουν το Giovane Amore και Stasera Pago Io. Το 1964 κερδίζει το Φεστιβάλ της Νάπολης με το διάσημο Tu si ‘na cosa grande (pe’ me) και το 1966 έρχεται άλλη μία πρωτιά στο Σαν Ρέμο με το Dio, come ti amo.

Στα επόμενα χρόνια ο Μοντούνιο θα αφιερωθεί στον κινηματογράφο και στο θέατρο, σημειώνοντας επιτυχία και στα δύο. Αλλά δεν απομακρύνεται και από την πολιτική και κοινωνική στράτευση: Εγγράφεται στο εναλλακτικό Ριζοσπαστικό Κόμμα και εκλέγεται βουλευτής του το 1987.

Ο Μοντούνιο ανέπτυξε μεγάλη κοινοβουλευτική δράση, ιδίως σε θέματα που αφορούν τους κοινωνικούς αγώνες και την προστασία των αδυνάτων. Το 1989 έδωσε μεγάλο αγώνα για τη βελτίωση της απάνθρωπης κατάστασης στο ψυχιατρικό νοσοκομείο του Ακράγαντα, διοργανώνοντας και τη συναυλία «Συναυλία για να μην ξεχνούμε».

Το 1991 χτυπήθηκε από βαριά ασθένεια, όμως δεν το έβαλε κάτω. Ετοίμασε δίσκο με τον γιο του, Μάσιμο, και τον κυκλοφόρησαν το 1993, με τον τίτλο «Δελφίνια» (Delfini) σημειώνοντας πλατιά επιτυχία.

Τον επόμενο χρόνο, στις 6 Αυγούστου 1994, ο Mr Volare, εκείνος που έδειξε σε όλον τον κόσμο πώς να πετά μέσα από τη φαντασία που η μουσική εμπνέει, κατέβασε τα φτερά του κι έκλεισε τα μάτια του για πάντα, στο σπίτι του στη Λαμπεντούζα.