Ο Στίβος μπορεί να έχασε την Αττικιουζέλογλου, η Ελλάδα βρήκε όμως μια σπουδαία φωνή

Το κορίτσι που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια με το όνομα Άλκηστις-Σεβαστή Αττικιουζέλογλου έμοιαζε στην αρχή της ζωής της να προορίζεται για τα κουλουάρ και τα χρονόμετρα. Ο στίβος την είχε κερδίσει από νωρίς. Ήταν μια νεαρή αθλήτρια με αυτοπειθαρχία, δύναμη και στόχο. Η μετακίνηση της οικογένειας στην Αθήνα, εξαιτίας των πολιτικών αναταράξεων στην Αίγυπτο, δεν την απομάκρυνε από τον αθλητισμό. Αντίθετα, έμοιαζε να της προσφέρει ακόμη περισσότερες ευκαιρίες. Όμως, κάπου ανάμεσα στις προπονήσεις και τις επιδόσεις, ήρθε η μουσική να αλλάξει οριστικά τον προσανατολισμό της ζωής της.

Ήταν ένα απλό κάλεσμα φίλων που την ώθησε να περάσει την πόρτα μιας ακρόασης με τον Δήμο Μούτση. Και ήταν αυτή η ακρόαση που άλλαξε τα πάντα. Ο Μούτσης διέκρινε το εκτόπισμα και τη χροιά της φωνής της και της έδωσε το καλλιτεχνικό όνομα Πρωτοψάλτη. Από εκείνη τη στιγμή, η φωνή που θα μπορούσε να φωνάζει την εκκίνηση, έγινε εκείνη που θα τραγουδούσε τον έρωτα, την απώλεια, την πατρίδα, την αγάπη. Και όλα αυτά ξεκίνησαν το 1975, με την κυκλοφορία του δίσκου «Τετραλογία», σε μελοποιημένη ποίηση Καβάφη, Σεφέρη, Ρίτσου και Καρυωτάκη. Ήταν η είσοδός της στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, όχι απλώς ως τραγουδίστρια, αλλά ως μια φωνή με άποψη, βάθος και σπάνιο ήθος.

Η διαδρομή που ακολούθησε δεν ήταν απλώς επιτυχημένη· ήταν ποιοτική, γεμάτη κορυφές, γεμάτη ρίσκα. Η Πρωτοψάλτη δεν περιορίστηκε σε ασφαλή μονοπάτια. Συνεργάστηκε με όλους σχεδόν τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες: τον Ξαρχάκο, τον Ανδριόπουλο, τον Σπανό, τον Σπανουδάκη, τον Αντύπα, τον Σαββόπουλο, τη Γαλάνη, την Αλεξίου, τον Κραουνάκη. Ο τελευταίος, παιδικός της φίλος, της χάρισε έναν δίσκο-σταθμό: το «Κυκλοφορώ κι Οπλοφορώ» το 1985, με στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Μια δουλειά που ανανέωσε το ελληνικό τραγούδι, έδωσε άλλο βάθος στον όρο “έντεχνο”, και επιβεβαίωσε πως η φωνή της Πρωτοψάλτη ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα ευχάριστο άκουσμα. Ήταν μια παρουσία με φυσικό πάθος, έλεγχο, εσωτερικότητα και σκηνική δύναμη.

Με παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε θέατρα, αίθουσες, πλατείες, στάδια, αλλά και σε χώρους υψηλού συμβολισμού όπως το Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης και η Όπερα της Μόσχας, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη εξελίχθηκε σε κάτι περισσότερο από τραγουδίστρια. Έγινε πρέσβειρα πολιτισμού. Εκπροσώπησε τη χώρα σε παγκόσμια φόρα, σε διπλωματικές εκδηλώσεις, σε επετείους. Τραγούδησε στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004. Συμμετείχε στην επαναλειτουργία της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Ένωσε τη μνήμη της πατρίδας των προγόνων της με τη νέα της πατρίδα, την Ελλάδα, δίνοντας φωνή σε γέφυρες πολιτισμών.

Η καλλιτεχνική της διαδρομή χαρακτηρίζεται από συνέπεια, αισθητική και ανθρωπιά. Δεν κυνήγησε την εύκολη επιτυχία, δεν παρέδωσε ποτέ τη φωνή της σε επιπόλαια ακροάματα. Αντιθέτως, επέλεξε συνεργασίες με βάθος, ρεπερτόρια που είχαν λόγο ύπαρξης και πάντα σεβάστηκε το κοινό της. Από το «Δικαίωμα» και το «Διθέσιο» μέχρι το «Ο Άγγελός μου» και το «Πάμε Χαβάη», κάθε της επιτυχία ήταν καρπός δουλειάς, έμπνευσης και σκληρής επιλογής.

Όταν το 2015 ανέλαβε υπηρεσιακή αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού, πολλοί μίλησαν για “έκπληξη”. Αλλά εκείνη έδειξε και εκεί τη σοβαρότητα που είχε πάντα. Δεν μπήκε στην πολιτική για να αποκτήσει κύρος, το είχε ήδη. Μπήκε για να βοηθήσει με τις γνώσεις, την εμπειρία της στον πολιτισμό και την εικόνα της στο εξωτερικό. Όπως είπε, «δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός, αλλά αγαπώ την Ελλάδα». Και αυτή η αγάπη της, η αγάπη μιας ομογενούς από την Αλεξάνδρεια που ερωτεύτηκε την ελληνική γλώσσα, την ποίηση και τη μουσική, ήταν πάντα το κίνητρό της.

Η διαδρομή της Άλκηστης Πρωτοψάλτη δεν είναι μόνο καλλιτεχνική. Είναι ιστορική. Ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που η φωνή τους δεν είναι εργαλείο, αλλά αποτύπωμα ψυχής. Και όσο κι αν ο στίβος έχασε τότε μια ανερχόμενη αθλήτρια, η Ελλάδα κέρδισε κάτι πολύ πιο σπάνιο: μια φωνή που μας αγκαλιάζει, μας συντροφεύει και μας θυμίζει τι σημαίνει ήθος, τέχνη και πατρίδα.