Οταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη είπε Τελείωσε, δεν κάνω για τον κινηματογράφο, δεν θα ξαναπαίξω ποτέ σε ταινία
Πριν γίνει η «εθνική μας σταρ», η Αλίκη Βουγιουκλάκη σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει το σινεμά.
Το 1954, η Αλίκη Βουγιουκλάκη έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία «Το Ποντικάκι». Έπαιζε την Κρινούλα, μια ανήλικη ανθοπώλισσα που μπλέκει με έναν διαρρήκτη και την υπόκοσμη ζωή. Η ταινία, αν και ιστορικά σημαντική –ήταν η πρώτη αστυνομική ταινία στην Ελλάδα– δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία, και η νεαρή τότε Αλίκη απογοητεύτηκε βαθιά.
Στο βιβλίο «Εδώ Αλίκη», περιγράφει την εμπειρία της με πίκρα. «Ήμουν τόσο άπραγη από κινηματογράφο, ώστε κοίταζα διαρκώς τον φακό, λες και ήταν να βγάλω φωτογραφία για ταυτότητα», γράφει χαρακτηριστικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει τον ασύνδετο ρυθμό του γυρίσματος και η πρώτη της προβολή στην οθόνη τη σόκαρε. «Δεν μου άρεσα διόλου μα διόλου», λέει. Η ταινία δεν πέτυχε στα ταμεία, και η νεαρή πρωτοεμφανιζόμενη αποφάσισε: «Τελείωσε. Δεν κάνω για τον κινηματογράφο. Δεν θα ξαναπαίξω ποτέ σε ταινία».
Όμως η ιστορία είχε άλλα σχέδια. Από αυτό το «Ποντικάκι» γεννήθηκε η σημαντικότερη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου. Ένα κορίτσι με μαύρα μαλλιά, αθωότητα και μια σπίθα στα μάτια, που μέσα σε λίγα χρόνια θα γινόταν η «εθνική μας σταρ», αφήνοντας πίσω την αμφιβολία και τις πρώτες της αποτυχίες.
Το «Ποντικάκι» παραμένει μια ταινία-σταθμός, όχι μόνο επειδή άνοιξε τον δρόμο για τις αστυνομικές ιστορίες στην ελληνική μεγάλη οθόνη, αλλά και γιατί γέννησε μια καριέρα που σημάδεψε την ελληνική κοινωνία για τέσσερις δεκαετίες. Και όλα ξεκίνησαν από μια στιγμή αμφιβολίας, από μια φράση γεμάτη φόβο – που ευτυχώς δεν κράτησε για πάντα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
