Όταν οι εργάτες άνοιγαν τις πρώτες σήραγγες για το μετρό, έπεφταν πάνω σε ανθρώπινους σκελετούς

Το 1860, οι πρώτοι εργάτες που ξεκίνησαν να ανοίγουν τις σήραγγες του μετρό στο Λονδίνο, δεν βρήκαν μόνο χώμα και πέτρες. Στα σημεία όπου η πόλη είχε στοιβάξει τους νεκρούς της από πανώλη, χολέρα και πείνα, έπεφταν με τα φτυάρια τους πάνω σε ανθρώπινους σκελετούς, στρώμα το ένα πάνω στο άλλο. Στην περιοχή του Aldgate, ολόκληρες γραμμές πέρασαν από μαζικούς τάφους του 17ου αιώνα.

Τα παλιά νεκροταφεία του Λονδίνου, γεμάτα από αιώνες φτώχειας, επιδημιών και πολέμου, δεν ήταν οργανωμένοι χώροι μνήμης. Ήταν πεδία θανάτου, ανοιχτά, χωρίς φέρετρα, χωρίς διαχωρισμούς. Οι δρόμοι που περνούσε το μετρό, περνούσαν ακριβώς από κάτω τους. Σε πολλά σημεία, τα κόκαλα απλώς παραμερίστηκαν. Δεν έγινε καμία τελετή, καμία μεταφορά.

Το φαινόμενο αυτό δεν ήταν περιορισμένο σε μία περιοχή. Από το Farringdon ως το Bethnal Green και από το Smithfield μέχρι το Liverpool Street, οι σήραγγες άνοιγαν μέσα σε ιστορικές στρώσεις νεκρών. Πολλές φορές, τα εργοτάξια έμεναν στάσιμα για μέρες, επειδή οι εργάτες έπρεπε να καθαρίζουν ανθρώπινα λείψανα από το σημείο.

Το πιο σοκαριστικό; Πολλά από τα θύματα είχαν πεθάνει από την πανώλη του 1665, λίγους μήνες πριν τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου. Οι άνθρωποι εκείνοι θάφτηκαν σε βιαστικούς τάφους, δίπλα στους δρόμους που αργότερα έγιναν σταθμοί του υπόγειου.

Ο σταθμός Aldgate έγινε σύμβολο της «πιο σκοτεινής αρχής» στην ιστορία των συγκοινωνιών. Εκεί, τα συνεργεία ανασκάφησαν πάνω από 1.000 σκελετούς και καταγεγραμμένα λείψανα από ομαδικούς τάφους. Πολλοί από αυτούς δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ.

Ακόμα και σήμερα, όταν γίνονται έργα συντήρησης στο λονδρέζικο μετρό, υπάρχουν αναφορές για σκελετικά υπολείμματα. Δεν είναι σενάριο τρόμου. Είναι η πραγματικότητα μιας πόλης χτισμένης πάνω στον ίδιο τον θάνατο.