Περισσότερες από 1 αυτοκτονία/ημέρα στην Ελλάδα – Όσο περισσότερο «απελευθερωνόμαστε», τόσο περισσότερο αυτοκτονούμε

Περίπου 1.6 αυτοκτονίες την ημέρα ή μία αυτοκτονία ανά 15 ώρες έχουμε στην «προοδευμένη» Ελλάδα του 21ου αιώνα. Στην Ελλάδα όπου ανθεί ο καταναλωτισμός, η «δικαιωματιστική» απελευθέρωση, η πανσεξουαλική «κανονικότητα», η «συμπερίληψη», η διαδικτυακή «ορατότητα» στα social media, η εύκολη επικοινωνία από τις πλατφόρμες chat.

Σε μια εποχή που οι ορμές ικανοποιούνται πιο εύκολα από ποτέ, οι αυτοσχέδιες αγχόνες αγκαλιάζουν απεγνωσμένες ζωές περισσότερο από ποτέ. Ξεκινάμε από τα – μάλλον συγκρατημένα – στοιχεία που δημοσίευσε η ΕΛ.ΑΣ., η οποία συνολικά για το 2025 κατέγραψε συνολικά 448 αυτοκτονίες (1.25 αυτοκτονίες ανά ημέρα) και 995 απόπειρες αυτοκτονίας. Οι 374 από αυτούς ήταν άντρες και οι 74 ήταν γυναίκες.

195 άτομα χρησιμοποίησαν θηλιά, 86 όπλο, 37 έπεσαν στο κενό από ύψος, 14 χρησιμοποίησαν μαχαίρι, 9 πνίγηκαν, 9 δηλητηριάστηκαν και 98 χρησιμοποίησαν άλλους τρόπους. Οι μήνες που σημειώθηκαν οι περισσότερες αυτοκτονίες ήταν ο Ιούνιος και ο Ιούλιος. Σε 353 από τις αυτοκτονίες, δεν εξιχνιάστηκε το αίτιο που οδήγησε σε αυτές, ενώ σε 66 περιπτώσεις η αυτοχειρία αποδόθηκε σε λόγους ασθένειας, σε 12 σε «αισθηματικούς λόγους», σε 9 σε οικογενειακούς λόγους και σε 8 σε οικονομικούς.

Εκρηκτική αύξηση το 2025

Πάμε όμως και στα πιο εξειδικευμένα νούμερα του Παρατηρητηρίου Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ, που καταγράφουν τα περιστατικά σε ζωντανό χρόνο και παρακάμπτουν τους «σκοπέλους» της υποκαταγραφής. Η ΚΛΙΜΑΚΑ για το 2025 κατέγραψε 579 περιστατικά αυτοκτονίας στην Ελλάδα (1.6 αυτοκτονίες ανά ημέρα), με την πιο βαριά πληττόμενη ηλικιακή ομάδα να είναι οι άνθρωποι 50-54 ετών, ενώ ακολουθεί με ανησυχητικά ποσοστά και η ομάδα 45-49 ετών. Η πτώση από ύψος και ο απαγχονισμός ήταν οι πιο συχνές μέθοδοι του απονενοημένου διαβήματος, με τον αυτοπυροβολισμό να ακολουθεί.

Ενώ το 2023 και το 2024 ο αριθμός των ετήσιων αυτοκτονιών είχε σταθεροποιηθεί περίπου στα 450-470 περιστατικά, το 2025 σημείωσε εκρηκτική αύξηση (579 περιστατικά όπως είπαμε), ισοφαρίζοντας σχεδόν τα επίπεδα ρεκόρ του 2022, όταν είχαν σημειωθεί 581 περιστατικά. Βλέπουμε δηλαδή ότι οι αυτοκτονίες έφτασαν το 2025 στον ίδιο αριθμό συγκριτικά με μια χρονιά (2022) που είχαμε τις ιδιάζουσες συνθήκες των lockdown, των υποχρεωτικοτήτων, των κοινωνικών αποκλεισμών και της παγκόσμιας ανησυχίας. Με λίγα λόγια η κοινωνία δείχνει να βυθίζεται στα επίπεδα κατάθλιψης των lockdown, ακόμα και ενώ κινείται ελεύθερα εδώ και 3 χρόνια.

Ο οργανισμός ΚΛΙΜΑΚΑ σημειώνει ότι την τελευταία δεκαετία, πάνω από 500.000 άνθρωποι στην Ελλάδα επηρεάστηκαν άμεσα από μια αυτοκτονία στο περιβάλλον τους. Αυτό μεταφράζεται σε ορφανά παιδιά, διαλυμένες οικογένειες, κατεστραμμένες σχέσεις και κοινότητες που βυθίστηκαν σε σοκ. Ακόμα και με τα συγκρατημένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, υπολογίζεται ότι πάνω από 5.500 Έλληνες αφαίρεσαν την ίδια τους τη ζωή από το 2015 ως σήμερα. Μια ολόκληρη κωμόπολη αυτοχείρων χάθηκε στην απόγνωσή της.

Μας πνίγει η ανθρωποκεντρική θηλιά μας

Δεδομένων όλων των παραπάνω στοιχείων, γίνεται ξεκάθαρο ότι το ξεχείλωμα των ηθών στα πρότυπα της «δικαιωματιστικής» χειραφέτησης, όχι μόνο δεν συνέβαλε θετικά στην ψυχική υγεία, αλλά αντιθέτως αυτή δείχνει να τινάζεται στον αέρα τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας είναι περισσότερες και πιο προσβάσιμες από ποτέ, αλλά ούτε αυτό δείχνει να φρενάρει τις αυτοκαταστροφικές τάσεις των Ελλήνων.

Από το 2020 έως σήμερα, η Ελλάδα καταναλώνει σχεδόν 1.5 φορές περισσότερα αντικαταθλιπτικά σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Η καμπύλη της αύξησης είναι από τις πιο απότομες στην Ευρώπη. Πάνω από μισό δις έχει φτάσει η ετήσια δαπάνη για προμήθεια ψυχοτρόπων φαρμάκων.

Βλέπουμε μια γενιά που έχει στη διάθεσή της όλα τα υποτιθέμενα αντίμετρα της κατάθλιψης – αυτοπροβολή στα social media, σεξ, γαστριμαργικές επιλογές, χάπια, ψυχολόγους, ψυχαγωγικά μέσα κ.ο.κ – κι όμως βουλιάζει στη δυστυχία, ξεμένοντας όλο και περισσότερο από νόημα ζωής. Όσο περισσότερο εγκλωβιζόμαστε στην ανθρωποκεντρική οίηση αποτασσόμενοι τον Θεό, τόσο γινόμαστε σαρκικά εργοστάσια αδιεξόδων. Και όσο περισσότερο ατομοκεντρικοί γινόμαστε, τόσο ο ατομισμός γίνεται η υπαρξιακή αγχόνη μας.

Ο άνθρωπος θέλει να καταχραστεί τα ανθρώπινα ξέχωρα από τον Θεό, και τελικά καταλήγει να μείνει έρημος και από Θεό και από άνθρωπο. Γινόμαστε «λιοντάρια» σε όσα εκφράζουμε και συνάμα «μυρμήγκια» σε όσα μας κατατρέχουν. Με το διαστρεβλωμένο φίλτρο του εγωισμού, όλες οι αλληλεπιδράσεις γίνονται πλήγματα, όλα τα ερεθίσματα γίνονται απειλές, όλοι οι λογισμοί γίνονται μαχαιριές στην καρδιά. Αιτία για τη μαζική κατάθλιψη δεν είναι τόσο ο κόσμος που γίνεται τοξικός – όσο εμείς που ερμηνεύουμε τοξικά τον κόσμο.

Όσο η ελληνική κοινωνία απομακρύνεται από την λυτρωτική εμπιστοσύνη στον Θεό, τόσο οι υλικές ελπίδες τον προδίδουν με απόγνωση και θάνατο. Η φτώχεια μπορεί να εξαθλιώσει, αλλά η απουσία αιώνιας ελπίδας είναι εκείνη που τελικά σκοτώνει. Το πιο τραγικό είναι ότι από αυτές τις χιλιάδες αυτοκτονίες της τελευταίας δεκαετίας, το συντριπτικό τους ποσοστό θα μπορούσε να αποφευχθεί αν αυτοί οι άνθρωποι αντί για το απόλυτο κενό, συναντούσαν κάποιο σωσίβιο κοινωνικής αγάπης…