Πέθαναν τα Χριστούγεννα επειδή ήπιαν πολύ κρασί στο κατάστρωμα

Ήταν 25 Δεκεμβρίου του 1633. Η φουρτούνα είχε κοπάσει και το ξύλινο τέρας των 400 τόνων, το πλοίο Ark, έπλεε ήσυχα στον Ατλαντικό. Την προηγούμενη εβδομάδα είχε σχεδόν διαλυθεί στα κύματα, και το μικρότερο Dove είχε χαθεί από τον ορίζοντα. Η ψυχολογία στο κατάστρωμα ήταν εύθραυστη, αλλά εκείνη τη νύχτα η ελπίδα νίκησε το φόβο.

Ο καπετάνιος διέταξε να μοιραστεί κρασί. Ήταν Χριστούγεννα. Κανείς δεν περίμενε ότι θα γινόταν το πρώτο και τελευταίο για κάποιους.

Την επομένη, 30 από τους 140 αποίκους ξύπνησαν με πυρετό, λιποθυμίες και παραλήρημα. Δώδεκα από αυτούς, ανάμεσά τους και δύο Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς, δεν ξανασηκώθηκαν ποτέ. Ο ιατρικός λόγος: πυρετός από υπερβολική κατανάλωση οινοπνεύματος σε εξασθενημένους οργανισμούς. Ο ανθρώπινος λόγος: απελπισία που ντύθηκε με φτηνό κρασί και αφέλεια.

Η τραγωδία σημάδεψε το ημερολόγιο του πλοίου και τις συνειδήσεις των υπολοίπων. Από εκείνη την ημέρα, ο καπετάνιος διέταξε σιωπή για την ιστορία. Δεν έπρεπε να μαθευτεί ότι οι πρώτοι θάνατοι δεν ήταν από ασθένεια ή μάχη, αλλά από… Χριστουγεννιάτικο μεθύσι.

Κι όμως, η ιστορία τους επιβίωσε. Στο ημερολόγιο του Ιησουίτη πατέρα Andrew White, καταγράφεται με λακωνικά λόγια: “Some fell ill with fevers the day after Christmas. Twelve died.” Αλλά πίσω από τις λέξεις υπήρχε ένα μήνυμα. Πριν ακόμη πατήσουν το νέο κόσμο, είχαν νιώσει τον παλιό να τους τραβά πίσω – όχι με αλυσίδες, αλλά με κύπελλα κρασιού.

Η υπόλοιπη αποστολή έφτασε λίγες εβδομάδες αργότερα στον κόλπο της Chesapeake. Εκεί ίδρυσαν τη St. Mary’s City και έστησαν το πρώτο μεγάλο σταυρό της αποικίας. Κάθε 25η Μαρτίου, στο Maryland Day, τιμούν εκείνη την αποβίβαση. Αλλά ποτέ – μα ποτέ – δεν αναφέρουν τι προηγήθηκε τρεις μήνες νωρίτερα.

Γιατί το κρασί εκείνων των Χριστουγέννων δεν ήταν ευλογία. Ήταν ο πρώτος φόρος αίματος του αποικισμού.