Ποιά ήταν η Εριχθώ, η πιο σκοτεινή μάγισσα της αρχαιότητας
Η Εριχθώ δεν ήταν απλώς μια μάγισσα – ήταν η ζωντανή φρίκη του θανάτου και της νεκρομαντείας.
Στην αρχαία μυθολογία και τη λογοτεχνία, λίγες μορφές προκαλούν τόσο δέος και τρόμο όσο η Εριχθώ, η μάγισσα που είχε την εξουσία να ανασταίνει τους νεκρούς για να αποκαλύψουν μυστικά του μέλλοντος. Η εικόνα της ξεφεύγει από τις κλασικές μάγισσες της ελληνικής παράδοσης, όπως η Κίρκη και η Μήδεια – η Εριχθώ δεν ήταν σαγηνευτική, ούτε χειριζόταν θεούς και βασιλείς. Ήταν αποκρουστική, βυθισμένη στην αποσύνθεση και τον θάνατο, ένας ζωντανός εφιάλτης που προκαλούσε ανατριχίλα σε όσους άκουγαν το όνομά της.
Η πρώτη και πιο τρομακτική εμφάνισή της βρίσκεται στο “Φαρσάλια” του Λουκανού, ένα έπος που περιγράφει τον ρωμαϊκό εμφύλιο πόλεμο. Εκεί, η Εριχθώ ζει ανάμεσα στα πτώματα, σε ερημωμένα πεδία μάχης, και δεν έχει καμία σχέση με τον ανθρώπινο κόσμο. Τρέφεται με σάρκες νεκρών, συνομιλεί με δαίμονες και έχει τη δύναμη να καλεί τις ψυχές από τον Κάτω Κόσμο. Όταν ο Σέξτος Πομπήιος, ο γιος του στρατηγού Πομπήιου, ζητά να μάθει το μέλλον του, η Εριχθώ επιλέγει ένα φρέσκο πτώμα, το επαναφέρει προσωρινά στη ζωή και το αναγκάζει να μιλήσει για το πεπρωμένο του.
Σε αντίθεση με άλλες μάγισσες της αρχαιότητας, η Εριχθώ δεν εκλιπαρεί για δύναμη – την παίρνει. Δεν χρησιμοποιεί ερωτικά φίλτρα ή βότανα, αλλά σκοτεινές τελετουργίες που απαιτούν αίμα και βεβήλωση νεκρών σωμάτων. Στην αρχαιότητα, οι νεκρομαντικές πρακτικές θεωρούνταν επικίνδυνες, αλλά η Εριχθώ τις πήγε στο απόλυτο άκρο. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι την αντιμετώπιζαν ως την προσωποποίηση της σκοτεινής μαγείας και της θεομαχίας.
Η Εριχθώ δεν είναι μια απλή φιγούρα τρόμου, αλλά μια αλληγορία για την απόλυτη περιφρόνηση προς τη ζωή και τη φύση. Αψηφά τον θάνατο, βεβηλώνει τον Κάτω Κόσμο και χειραγωγεί τις ψυχές των νεκρών. Γι’ αυτό και παραμένει μια από τις πιο τρομακτικές μορφές της αρχαίας λογοτεχνίας, ένας θρύλος που ακόμα στοιχειώνει τις σκοτεινές αφηγήσεις.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
