Ποια ήταν η περιουσία της Μαρίας Κάλλας όταν έφυγε από τη ζωή και ποιος την κληρονόμησε;
Ποιος πήρε την περιουσία της Μαρίας Κάλλας όταν πέθανε;
Όταν η Μαρία Κάλλας άφησε την τελευταία της πνοή στο Παρίσι το 1977, ο θάνατός της δεν συγκλόνισε μόνο τον κόσμο της μουσικής. Σηματοδότησε και την έναρξη μιας από τις πιο σύνθετες και αμφιλεγόμενες υποθέσεις κληρονομιάς στη μεταπολεμική Ευρώπη. Δεν άφησε πίσω της διαθήκη. Κι αυτό, για μια γυναίκα που ήλεγχε με τόση αυστηρότητα την καριέρα και τη δημόσια εικόνα της, προκαλεί ακόμη ερωτήματα.
Η περιουσία της Κάλλας υπολογίστηκε τότε περίπου στα 12 εκατομμύρια δολάρια. Δεν ήταν μόνο μετρητά ή επενδύσεις. Περιλάμβανε ακίνητα, πολυτελή αντικείμενα, σπάνια κοσμήματα, προσωπικά ενθύμια, έπιπλα εποχής, χειρόγραφα, ηχογραφήσεις και έργα τέχνης. Ήταν η περιουσία μιας γυναίκας που είχε ζήσει με όρους μύθου και είχε πληρωθεί σαν θρύλος.
Η έλλειψη διαθήκης προκάλεσε έντονη διαμάχη. Διεκδικητές εμφανίστηκαν αμέσως. Ο πρώην σύζυγός της, Τζιοβάνι Μπαπτίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο είχε χωρίσει χρόνια πριν αλλά δεν είχε λύσει επίσημα όλους τους οικονομικούς δεσμούς. Η μητέρα της, Ευαγγελία Καλογεροπούλου, με την οποία είχε αποξενωθεί. Και η αδελφή της, Υακίνθη (γνωστή και ως Τζάκι), με την οποία οι σχέσεις τους είχαν υπάρξει δύσκολες, αλλά ποτέ ανύπαρκτες.
Η υπόθεση κατέληξε στα δικαστήρια. Δεν υπήρχε ξεκάθαρη βούληση της Κάλλας, δεν υπήρχε νόμιμος κληρονόμος. Έπειτα από μακροχρόνιες νομικές διαδικασίες, τα εμπλεκόμενα μέρη κατέληξαν σε συμβιβασμό. Η περιουσία διαμοιράστηκε εξ ημισείας: το ένα ήμισυ στον Μενεγκίνι, το άλλο στη μητέρα και την αδελφή της. Κανείς δεν έμεινε απόλυτα ικανοποιημένος, αλλά το κεφάλαιο έκλεισε με νομική τελεσιδικία.
Πολλά από τα αντικείμενά της βγήκαν σε πλειστηριασμό τα επόμενα χρόνια. Τα κοσμήματά της πουλήθηκαν σε διεθνείς δημοπρασίες, ενώ προσωπικά της είδη εκτίθενται σήμερα σε μουσεία ή κοσμούν ιδιωτικές συλλογές. Από την ίδια, όμως, δεν έμεινε τίποτα χειροπιαστό. Ούτε σπίτι, ούτε τάφος, ούτε υπογραφή. Μόνο μια φωνή που ακόμα στοιχειώνει τη σκηνή και μια ιστορία που τελειώνει με σιωπή, αλλά ποτέ με λήθη.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
