Ποια περιοχή της Αθήνας είχε παλιά ανεμόμυλους;

Σκεφτείτε για μια στιγμή: η Αθήνα του παρελθόντος, με τα στενά δρομάκια και τις ατέλειωτες γειτονιές, να χάνεται μέσα σε μια ατμόσφαιρα ρουστίκ, γεμάτη ηρεμία και άρωμα γης. Αν γυρίζατε πίσω στον χρόνο, στον 20ο αιώνα, συγκεκριμένα στα πρώτα χρόνια του, και αν περπατούσατε στο προάστιο της Ηλιούπολης, θα αντικρίζατε κάτι που σήμερα μοιάζει με εικόνα από άλλον αιώνα: ανεμόμυλους να γυρίζουν αργά με το αεράκι, στα χωράφια και τις εκτάσεις που ήταν γεμάτες ζωή. Το τοπίο εκείνη την εποχή δεν είχε καμία σχέση με την πυκνότητα που βλέπουμε σήμερα. Ολόκληρη η περιοχή της Ηλιούπολης ήταν γεμάτη από εκείνα τα ψηλά, λευκά όργανα που γύριζαν αργά, δημιουργώντας έναν ρυθμό που συγχρονιζόταν με τη φύση γύρω τους.

Από τη στιγμή που οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν εκεί στις αρχές του 20ου αιώνα, οι ανεμόμυλοι ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής. Η περιοχή, που άρχισε να αναπτύσσεται κυρίως χάρη στους Λευκαδίτες και Αιγυπτιώτες, διέθετε εξοχικές κατοικίες και μεγάλα κτήματα. Οι ανεμόμυλοι που έστεκαν ανάμεσα στους μεγάλους κήπους ήταν τα σύμβολα της αγροτικής ζωής, εκείνα τα στοιχεία που σε έκαναν να νιώθεις ότι η ζωή είχε έναν άλλο ρυθμό. Με το πέρασμα των χρόνων, καθώς η αστικοποίηση άλλαξε το πρόσωπο της περιοχής, οι ανεμόμυλοι εξαφανίστηκαν σιγά-σιγά, αφήνοντας μόνο τις μνήμες πίσω τους. Η Ηλιούπολη έγινε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, με δρόμους και πολυκατοικίες, όμως για αυτούς που θυμούνται, οι ανεμόμυλοι ήταν πάντα το στοιχείο που έδινε έναν ήχο και μια αίσθηση παρελθόντος, σχεδόν σαν να ήταν μέρος ενός παραμυθιού.

Αυτές οι εικόνες, οι τελευταίοι ανεμόμυλοι που γύριζαν αργά και ανεπαίσθητα, ήταν το σήμα κατατεθέν της αγροτικής ζωής που έφευγε, αφήνοντας πίσω της μια γεύση παλιάς εποχής, όταν η ζωή κυλούσε σε άλλους ρυθμούς. Σήμερα, οι δρόμοι της Ηλιούπολης δεν θυμίζουν τίποτα από εκείνη την εποχή, αλλά τα αφηγήματα για τους ανεμόμυλους παραμένουν σαν έναν φθαρμένο θρόισμα του ανέμου, που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.