Πίστευαν ότι οι άνθρωποι ήταν δαίμονες που έπεσαν από τον ουρανό. Και τα ζώα… θεότητες

Οι Αιγύπτιοι δεν έβλεπαν το ανθρώπινο σώμα ως δώρο αλλά ως φυλακή. Ήταν η τιμωρία της ψυχής που απομακρύνθηκε από τον ουρανό, από τον Θεό, από την καθαρότητα. Πίστευαν ότι κάποια πνευματικά όντα ξεκίνησαν την ύπαρξή τους στον ουρανό, στον τόπο της αγνότητας, αλλά η αλαζονεία τους, η έπαρση και η ανυπακοή τους τα έριξε κάτω. Η πτώση τους ήταν βίαιη: διέσπασαν τα ουράνια σύνορα, φορτώθηκαν ύλη, μπήκαν σε σώματα και γεννήθηκαν ως άνθρωποι.

Η γη, λοιπόν, ήταν τόπος εξορίας. Ο υλικός κόσμος, μια μορφή καθαρτηρίου. Όσοι ήταν πιο αγνοί, κατοικούσαν σε σώματα βασιλιάδων, ιερέων, σοφών ή ακόμα και ηρώων. Όσοι όμως είχαν βαρύτερη φθορά, γίνονταν τύραννοι, δούλοι, δαίμονες ή και θηρία. Η ταξινόμηση αυτή δεν ήταν τιμωρία, ήταν κρίση. Το σώμα, σύμφωνα με την αιγυπτιακή θεολογία, δεν ήταν ο φορέας της ψυχής αλλά το αποτέλεσμα της πτώσης της.

Κι ενώ οι άνθρωποι θεωρούνταν δαίμονες, τα ζώα εξυψώθηκαν. Οι γάτες ήταν ιερές. Οι κροκόδειλοι λατρεύονταν. Τα κατσίκια, τα κριάρια, τα φίδια, ακόμα και τα κρεμμύδια είχαν θέση στο θείο. Όχι γιατί ήταν όμορφα ή χρήσιμα, αλλά γιατί θεωρούνταν φορείς καθαρής ενέργειας. Ζούσαν χωρίς αλαζονεία, χωρίς λογική, χωρίς ανυπακοή – άρα δεν είχαν εκτραπεί από τη θεία τάξη. Ήταν αγνά όντα. Ορισμένα, όπως οι γάτες, είχαν αποστολή: να εξαγνίζουν, να προστατεύουν, να καθοδηγούν.

Οι Έλληνες φιλοσόφοι εντυπωσιάστηκαν. Πυθαγόρας, Πλάτωνας και Εμπεδοκλής πήραν την ιδέα των δαιμόνων-ψυχών που κατοικούν σε σώματα, και την πέρασαν στη δική τους κοσμοθεωρία. Από την Αίγυπτο ξεκίνησε και η πίστη σε καλούς και κακούς δαίμονες που βαδίζουν ανάμεσά μας, και κρίνουν την κάθε πράξη μας. Το δόγμα αυτό, πριν περάσει στη χριστιανική πίστη ως «φύλακες άγγελοι» ή «σατανικοί πειρασμοί», γεννήθηκε στον Νείλο.

Μέσα στους ναούς, κάτω από τις σκιές των πυραμίδων, οι Αιγύπτιοι δεν λάτρευαν τον άνθρωπο. Τον φοβόντουσαν. Τον τιμωρούσαν. Τον έκαιγαν, τον ταρίχευαν, τον έκλειναν σε πέτρινα φέρετρα και τον ξαναέστελναν στους ουρανούς με ιερά τελετουργικά. Μόνο αν ήταν αρκετά αγνός, θα ξαναγυρνούσε πίσω στην ουράνια κατάσταση. Αλλιώς, έπρεπε να δοκιμαστεί ξανά. Και ξανά.

Κάθε λάθος, κάθε αμαρτία, ήταν λόγος να ξαναγεννηθείς σε άλλο σώμα. Η μετενσάρκωση δεν ήταν δεύτερη ευκαιρία. Ήταν απόδειξη ότι απέτυχες. Η ψυχή έπρεπε να φτάσει στο απόλυτο φως. Αλλιώς, θα στροβιλιζόταν αιώνια στον κύκλο της ύλης, στα σώματα των ανθρώπων, ή χειρότερα… των πιο ανόητων ζώων.