Πίστευε πως είχε βρει το γεωμετρικό σχέδιο του Θεού για το σύμπαν

Ο Γιοχάνες Κέπλερ, ζώντας σε μια εποχή βαθιάς πίστης αλλά και μεγάλης επιστημονικής αναζήτησης, δεν χώρισε ποτέ τα δύο. Δεν έβλεπε την επιστήμη ως αντίπαλο της θείας σοφίας, αλλά ως εργαλείο για να τη γνωρίσει καλύτερα. Για τον Κέπλερ, το σύμπαν ήταν δημιούργημα του Θεού, και η γεωμετρία Του ήταν η γλώσσα της δημιουργίας.

Το 1596, σε ηλικία μόλις 25 ετών, εξέδωσε το έργο Mysterium Cosmographicum. Εκεί περιέγραφε μια πρωτοφανή θεωρία: ότι οι τροχιές των πλανητών δεν ήταν τυχαίες, αλλά είχαν τοποθετηθεί από τον Θεό σύμφωνα με τα πέντε κανονικά γεωμετρικά στερεά. Στο μυαλό του, αυτή η θεία συμμετρία δεν ήταν φαντασία. Ήταν σχέδιο.

Ο Κέπλερ πίστευε πως ο Θεός είχε δημιουργήσει το σύμπαν με μαθηματική τάξη, γιατί Αυτός είναι Θεός της τάξης και όχι του χάους. Και όπως ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους τη δυνατότητα της λογικής, έτσι ο άνθρωπος – ως εικόνα Του – μπορούσε να διαβάσει τα σημάδια Του. Η γεωμετρία, για τον Κέπλερ, ήταν θεία αποκάλυψη.

Η θεωρία του με τα πέντε στερεά μπορεί να μην επαληθεύτηκε πλήρως, αλλά η αναζήτησή του δεν πήγε χαμένη. Από την προσπάθεια αυτή, οδηγήθηκε σε βαθύτερη κατανόηση των ουρανίων κινήσεων. Ο Κέπλερ δεν εγκατέλειψε την πίστη του. Την κουβαλούσε ως φλόγα μέσα του. Και αυτή η φλόγα τον οδήγησε στους Τρεις Νόμους της Πλανητικής Κίνησης.

Πίστευε πως κάθε αστρονομικό φαινόμενο, όσο μακρινό κι αν φαινόταν, είχε νόημα. Ότι πίσω από κάθε τροχιά, πίσω από κάθε κίνηση πλανήτη, υπήρχε ένας Νους. Και ότι αυτός ο Νους ήταν ο Δημιουργός. Ο Κέπλερ δεν έψαχνε να εξηγήσει το σύμπαν χωρίς Θεό. Έψαχνε να Τον πλησιάσει περισσότερο, να καταλάβει τα έργα Του.

Ο Κέπλερ προσευχόταν όταν μελετούσε. Έγραφε πως ό,τι ανακάλυπτε, το αφιέρωνε «εις δόξαν του Δημιουργού». Δεν έβλεπε καμία αντίφαση ανάμεσα στην πίστη και στη μελέτη της φύσης. Αντίθετα, θεωρούσε ότι η επιστήμη είναι μια ιερή αποστολή. Μια ταπεινή προσπάθεια του ανθρώπου να κατανοήσει το μεγαλείο του Θεού.