Πώς ένα τυχαίο λάθος δημιούργησε ένα από τα πιο αγαπημένα φαγητά του κόσμου, την κρέπα

Οι ρίζες της κρέπας χάνονται στους αιώνες, πολύ πριν γίνει σύμβολο της γαλλικής κουζίνας. Όμως η πραγματική της γέννηση οφείλεται σε ένα <strongτυχαίο λάθος που συνέβη στη Βρετάνη γύρω στον 13ο αιώνα. Μια γυναίκα έχυσε κατά λάθος λίγο χυλό από φαγόπυρο πάνω σε μια καυτή πέτρα. Αντί να το πετάξει, το δοκίμασε και ανακάλυψε κάτι μοναδικό. Η ζύμη ψήθηκε λεπτή και τραγανή, με άρωμα δημητριακών και καβουρδισμένου βουτύρου. Ήταν το πρώτο βήμα για τη δημιουργία της πρώτης κρέπας. Από τότε, το φαγόπυρο έγινε ο πυρήνας της βρετονικής διατροφής, αφού άντεχε στο ψυχρό και υγρό κλίμα της περιοχής.

Στους αιώνες που ακολούθησαν, η κρέπα εξελίχθηκε από απλό φαγητό των αγροτών σε γαστρονομικό σύμβολο. Όταν το λευκό σιτάρι έγινε πιο προσιτό, η συνταγή απέκτησε αυγά, γάλα και βούτυρο. Έγινε πιο απαλή, πιο λεπτή, πιο φίνα. Έτσι γεννήθηκαν οι γλυκές κρέπες, εκείνες που σήμερα γεμίζονται με πραλίνα, φρούτα ή μαρμελάδα.

Η παράδοση λέει πως οι γυναίκες της Βρετάνης χρησιμοποιούσαν μια μεγάλη μεταλλική πλάκα, το billig, για να ψήνουν τις κρέπες. Με μια ξύλινη σπάτουλα απλώναν τον χυλό σε λεπτό στρώμα και τον γύριζαν με μια γρήγορη κίνηση του καρπού. Αυτή η κίνηση, που μοιάζει απλή, ήταν τέχνη. Όταν οι Βρετόνοι άρχισαν να μεταναστεύουν στο Παρίσι, πήραν μαζί τους την παράδοση της κρέπας. Στο Montparnasse δημιουργήθηκαν οι πρώτες creperies, όπου η μυρωδιά του λιωμένου βουτύρου και της ζάχαρης γέμιζε τα στενά. Οι κρέπες έγιναν το φαγητό του δρόμου για κάθε Παριζιάνο, ένα γλυκό ή αλμυρό θαύμα που ένωσε τάξεις και γεύσεις. Κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, τη μέρα της Υπαπαντής, οι Γάλλοι φτιάχνουν κρέπες για να γιορτάσουν τη La Chandeleur. Το έθιμο λέει πως αν κρατήσεις ένα νόμισμα στο ένα χέρι και γυρίσεις την κρέπα με το άλλο, θα έχεις καλή τύχη όλο τον χρόνο. Η κίνηση αυτή είναι σύμβολο αφθονίας, ένα παιχνίδι που ενώνει το φαγητό με τη μοίρα.

Σήμερα η κρέπα είναι παντού. Από τα παριζιάνικα bistro μέχρι τα καρότσια των δρόμων, από τα πρωινά των φοιτητών μέχρι τα επιδόρπια των πολυτελών εστιατορίων. Η απλότητα της συνταγής της επιτρέπει να προσαρμόζεται σε κάθε γεύση και εποχή. Είναι ένα φαγητό χωρίς σύνορα, που γεννήθηκε από τύχη αλλά έζησε χάρη στην αγάπη των ανθρώπων για το καλό φαγητό.