Πως σώθηκε η γυναίκα που έπεσε από τα 10.000 μέτρα χωρίς αλεξίπτωτο

26 Ιανουαρίου 1972. Ένα αεροπλάνο της JAT σπάει στον αέρα πάνω από την τότε Τσεχοσλοβακία. Από τους 28 ανθρώπους, ζει μόνο μία: Vesna Vulović.

Η πτήση είχε διαδρομή Στοκχόλμη – Κοπεγχάγη – Βελιγράδι. Στο ύψος της Τσεχοσλοβακίας σημειώνεται έκρηξη στο χώρο αποσκευών και η άτρακτος διαλύεται. Τα κομμάτια πέφτουν σε μεγάλο ύψος και το πλήρωμα χάνεται μέσα σε δευτερόλεπτα. Η Vesna μένει δεμένη στο πίσω τμήμα της καμπίνας. Αυτό το κομμάτι κρατά τη μορφή του και κατευθύνεται λοξά προς τη γη. Δεν είναι «μαξιλάρι». Απλώς δεν γίνεται σκόνη.

Η πρόσκρουση γίνεται σε χιονισμένο δάσος, κοντά στο χωριό Srbská Kamenice. Τα δέντρα και το χιόνι κόβουν μέρος της ταχύτητας. Όχι αρκετά για τους περισσότερους. Για εκείνη, ναι.

Πρώτος τη βρίσκει κάτοικος του χωριού, πρώην νοσοκόμος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τη διατηρεί ζεστή, σταθεροποιεί όσο μπορεί, και περιμένει τους διασώστες. Αυτό της δίνει χρόνο. Στο νοσοκομείο οι γιατροί καταγράφουν βαριές κακώσεις: σπασμένη λεκάνη, κατάγματα στα πόδια, τραύματα στη σπονδυλική στήλη, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και εσωτερικές αιμορραγίες. Πιθανότητες; Ελάχιστες.

Μπαίνει σε κώμα για λίγες ημέρες. Όταν ξυπνά, δεν θυμάται τίποτα από το ατύχημα. Είναι παράλυτη από τη μέση και κάτω. Οι γιατροί μιλούν με προσοχή στην οικογένεια.

Ακολουθούν μήνες φυσικοθεραπείας. Μικρά βήματα, κυριολεκτικά: πρώτα κίνηση στα δάχτυλα, μετά στήριξη, μετά όρθια στάση. Τελικά περπατά. Μένει μια ελαφριά χωλότητα. Η ζωή όμως επιστρέφει. Η ιστορία της καταγράφεται στο Βιβλίο Guinness ως η μεγαλύτερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο που επέζησε άνθρωπος: περίπου 10.160 μέτρα. Η ίδια δεν το πρόβαλε ποτέ ως κατόρθωμα. Το αντιμετώπισε με απλότητα και ευγνωμοσύνη.

Από τότε το όνομά της έγινε σύμβολο επιμονής. Και υπενθύμιση ότι η αλυσίδα «τύχη – φύση – άνθρωποι» μπορεί, καμιά φορά, να κρατήσει κάποιον στη ζωή.