Πώς τα μαλλιά του Ναπολέοντα πρόδωσαν τον δολοφόνο του

Όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης άφησε την τελευταία του πνοή στην απομόνωση της Αγίας Ελένης, κανείς δεν φανταζόταν ότι η αλήθεια για τον θάνατό του θα κρυβόταν μέσα σε μια τούφα μαλλιά. Το σώμα του ετάφη σύμφωνα με τις οδηγίες των Άγγλων, μα οι στρατιώτες του κράτησαν κάτι μικρό. Ένα σουβενίρ. Μερικές τρίχες από τον θρυλικό αυτοκράτορα.

Οι τρίχες του Ναπολέοντα πέρασαν από χέρια σε χέρια, ταξίδεψαν σε κορνίζες και κουτιά αναμνηστικά, ως ενθύμιο ενός ηγέτη που είχε αλλάξει την Ευρώπη. Κανείς όμως δεν φανταζόταν πως αυτές οι τρίχες θα μιλούσαν. Δεκαετίες μετά, επιστήμονες της εποχής ανέλυσαν τις τρίχες και βρήκαν κάτι απρόσμενο. Αρσενικό. Σε ποσότητες που δεν άφηναν περιθώριο αμφιβολίας.

Το αρσενικό δεν ήταν απλώς παρόν. Ήταν σταθερό, σταδιακό, επαναλαμβανόμενο. Δεν υπήρχε άλλη εξήγηση: κάποιος δηλητηρίαζε τον Ναπολέοντα αργά, μεθοδικά, χωρίς να τον σκοτώσει απότομα. Ήθελε να φανεί πως πέθανε από φυσικά αίτια. Μα τα μαλλιά κράτησαν τα ίχνη της αλήθειας. Σαν μαύρο κουτί σε ανθρώπινο σώμα.

Το μυστήριο μεγάλωσε. Ποιος τον δηλητηρίασε; Ονόματα κυκλοφόρησαν: Βρετανοί πράκτορες, Γάλλοι εχθροί, ακόμα και άνθρωποι της αυλής του. Ο κόμης Μοντχολόν, ένας από τους λίγους που τον ακολουθούσαν στην εξορία, έγινε κύριος ύποπτος. Η θεωρία έλεγε πως τον δηλητηρίαζε με αρσενικό που είχε βάλει στο κρασί ή στο φαγητό. Ήταν αυτός ο δολοφόνος του Ναπολέοντα;

Κάποιοι είπαν ότι το αρσενικό προερχόταν από τις ταπετσαρίες του σπιτιού. Όμως η ποσότητα ήταν υπερβολική για να είναι μόνο από εισπνοή. Οι τούφες μαλλιών που φυλάχτηκαν, μαρτυρούσαν διαρκή έκθεση. Είχαν καταπιεί το δηλητήριο μέρα με τη μέρα. Όχι από ατύχημα, αλλά από πρόθεση.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, η εικόνα του ήρωα θολωνόταν από ένα δεύτερο πορτρέτο: του θύματος. Το ίδιο το DNA του, φυλαγμένο στις τρίχες του, αποκάλυπτε πως η Ιστορία είχε γραφτεί βιαστικά. Και πως η λύση βρισκόταν πάντα εκεί – στο κεφάλι του.