Πώς το χειρόγραφο του Ρούζβελτ έσωσε τη ζωή του όταν τον πυροβόλησαν
Η σφαίρα είχε μείνει στο σώμα του και εκεί παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του
Στις 14 Οκτωβρίου 1912, στο Μιλουόκι, ο Θεόδωρος Ρούζβελτ κατέβαινε από το ξενοδοχείο Gilpatrick για να βγάλει λόγο. Κανείς δεν περίμενε πως, λίγα λεπτά αργότερα, θα είχε δεχτεί σφαίρα στο στήθος. Ο δράστης, ο Τζον Σρανκ, πίστευε πως ο Ρούζβελτ δεν έπρεπε να ξαναγίνει πρόεδρος. Τον πυροβόλησε εξ επαφής.
Το βλήμα διαπέρασε πρώτα τη θήκη των γυαλιών του και μετά μια στοίβα χαρτιά, το χειρόγραφο της ομιλίας του. Πενήντα σελίδες, διπλωμένες στη μέση. Χωρίς αυτές, η σφαίρα θα είχε καρφωθεί στην καρδιά. Έτσι όμως σταμάτησε λίγα εκατοστά πριν. Ο Ρούζβελτ μάτωσε, αλλά έμεινε όρθιος.
Οι φρουροί του προσπάθησαν να τον τραβήξουν στο νοσοκομείο. Εκείνος τους έδιωξε και ανέβηκε στο βήμα. «Μόλις με πυροβόλησαν», είπε στον κόσμο που είχε παγώσει. Μερικοί χειροκρότησαν αμήχανα, άλλοι κοιτούσαν απορημένοι.
Η ομιλία που κανείς δεν περίμενε
Ο Ρούζβελτ έβγαλε από την τσέπη το χαρτί με την τρύπα στη μέση και το σήκωσε ψηλά. «Μου έσωσε τη ζωή», σχολίασε. Μετά άρχισε να μιλά. Λένε πως μίλησε ενενήντα λεπτά, αν και κάποιοι θυμούνται λιγότερο. Σε κάθε περίπτωση, ήταν μια ομιλία απίστευτη. Έβηχε, κοντοστεκόταν, αλλά συνέχιζε.
Ο Ρούζβελτ απευθύνει λόγο στο Μιλουόκι το 1912, λίγα λεπτά πριν τον πυροβολήσουν.
Σαν να ήθελε να αποδείξει πως δεν λύγιζε. Όχι μόνο στον Σρανκ, αλλά και σε όλους όσοι τον παρακολουθούσαν. Ένας πρώην πρόεδρος, με αίμα να τρέχει από το στήθος, να συνεχίζει τον λόγο του λες και τίποτα δεν είχε συμβεί. Σήμερα, βέβαια, δύσκολα θα τον άφηναν. Οι φρουροί θα τον είχαν ρίξει κάτω πριν καν πάρει μικρόφωνο.
Όταν τελείωσε, πήγε στο νοσοκομείο. Η σφαίρα είχε μείνει στο σώμα του και εκεί παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Οι γιατροί έκριναν πως ήταν πιο ασφαλές να μην αφαιρεθεί.
Η σφαίρα που έμεινε στο σώμα του Ρούζβελτ μετά τον πυροβολισμό της 14ης Οκτωβρίου 1912.
Αυτό που μένει, όμως, δεν είναι μόνο η τρέλα ή η γενναιότητα του Ρούζβελτ. Είναι η εικόνα του: ένας πολιτικός που σώθηκε από μια στοίβα χαρτιά. Ένα χειρόγραφο που αντί για λόγια, έγραψε την ίδια του τη ζωή.
Άλλα άρθρα του Γρηγόρη Κεντητού
Γιατί η Χιροσίμα χτίστηκε ξανά ενώ το Τσερνόμπιλ παραμένει πόλη φάντασμα
Joe Arridy, ο άνθρωπος που χαμογελούσε λίγο πριν τον θάνατο
Πώς ο Γαλιλαίος πέθανε σε κατ’ οίκον περιορισμό αφήνοντας τον κόσμο να γυρίζει αλλιώς
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
