Πώς ξέρουν τα σούπερ μάρκετ ότι θα χτυπήσεις όλα τα προϊόντα στο αυτόματο ταμείο;

Δεν υπάρχει πωλητής. Δεν υπάρχει ταμίας. Μόνο εσύ, μια οθόνη αφής και ένα σκάνερ. Και όμως, τα σούπερ μάρκετ ξέρουν ακριβώς τι κάνεις. Ξέρουν πότε ξεχνάς, πότε μπερδεύεσαι, και πότε προσποιείσαι πως σκανάρεις. Για την ακρίβεια, σε παρακολουθούν από τη στιγμή που ακουμπάς το πρώτο προϊόν, μέχρι να φύγεις από την έξοδο.

Ο πρώτος τρόπος είναι αθώος και επιστημονικός. Η ζυγαριά κάτω από την επιφάνεια που τοποθετείς τα χτυπημένα προϊόντα δεν είναι εκεί για σταθερότητα. Ζυγίζει. Συγκρίνει το αναμενόμενο βάρος κάθε προϊόντος με αυτό που τοποθετείς. Αν το βάρος δεν ταιριάζει, σου ζητά να αφαιρέσεις το αντικείμενο. Αν βάλεις κάτι χωρίς να το χτυπήσεις, το ξέρει.

Αυτό είναι το εμφανές. Το αόρατο όμως είναι πιο ενδιαφέρον. Σε πολλά καταστήματα, υπάρχει από πάνω σου κάμερα που αναλύει τις κινήσεις σου. Δεν τραβάει απλώς βίντεο. Έχει αλγόριθμους που ελέγχουν αν το χέρι σου σκανάρει κάτι ή αν το περνάς εσκεμμένα χωρίς ήχο. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν ξεγελιέται εύκολα.

Όσο εσύ σκέφτεσαι ότι δεν σε βλέπει κανείς, ένας υπάλληλος μπορεί να βλέπει σε οθόνη όλα τα ταμεία μαζί. Η συμπεριφορά που θεωρείται ύποπτη καταγράφεται. Όχι πάντα για να σε σταματήσει, αλλά για να σε παρακολουθήσει στο επόμενο ψώνισμα. Αν το κάνεις συχνά, δημιουργείται μοτίβο.

Τα δεδομένα δεν σταματούν εκεί. Αν χρησιμοποιείς κάρτα μέλους, η εταιρεία ξέρει τι ψωνίζεις, πότε και πού. Αν κάνεις κάτι που διαφέρει από το σύνηθες, αυτό καταγράφεται. Αν για παράδειγμα πληρώνεις 5 ευρώ και φεύγεις με σακούλα γεμάτη, το σύστημα το σημειώνει. Όχι για να σε κατηγορήσει άμεσα, αλλά για να σε ελέγξει διακριτικά.

Μερικά σούπερ μάρκετ πειραματίζονται και με RFID – μικροτσιπ σε προϊόντα που μπορούν να σκανάρονται αυτόματα όταν περνάς. Αν το προϊόν περάσει χωρίς να χτυπηθεί στο ταμείο, το καταλαβαίνουν στην έξοδο. Δεν είναι ακόμα ευρέως διαδεδομένο, αλλά είναι το μέλλον.

Το συμπέρασμα δεν είναι ότι δεν μπορείς να ξεγελάσεις το ταμείο. Είναι ότι το ταμείο δεν είναι τόσο μόνο του όσο νομίζεις. Είναι μέρος ενός ολόκληρου συστήματος παρακολούθησης που δεν θέλει να τιμωρήσει. Θέλει να προβλέψει. Και να σε κάνει να σκεφτείς δύο φορές πριν αφήσεις κάτι… “αχτύπητο”.