Πώς ζουν στο Κουβέιτ που η θερμοκρασία φτάνει 54 βαθμούς; Δεν ιδρώνουν καν.
Ζέστη 54 βαθμών, άσφαλτος που λιώνει και κλιματιστικά που δεν κλείνουν ποτέ. Πώς επιβιώνουν στο πιο καυτό μέρος του πλανήτη;
Φαντάσου να βγαίνεις από το σπίτι και να σε χτυπάει κύμα αέρα πιο καυτό και από φούρνο που μόλις άνοιξε. Στο Κουβέιτ αυτό είναι η καθημερινότητα. Όχι σπάνια. Όχι μόνο τον Αύγουστο. Όλο το καλοκαίρι. Και συχνά… κι ακόμα παραπέρα. Στο Κουβέιτ η θερμοκρασία φτάνει τους 54 βαθμούς Κελσίου. Είναι μια από τις πιο ακραίες περιοχές για να ζήσει άνθρωπος.
Κι όμως. Οι άνθρωποι εκεί δεν λιώνουν. Δεν καταρρέουν στον δρόμο. Δεν τρέχουν να βρουν παγάκια. Απλά ξέρουν. Και προσαρμόζονται.
Το πρώτο τους όπλο είναι η αρχιτεκτονική. Τα περισσότερα κτίρια έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπλοκάρουν το φως και να κρατούν το δροσερό μέσα. Εσωτερικές αυλές, διπλά τζάμια, παντού σκίαση, και φυσικά μονίμως ενεργό κλιματιστικό.
Ο δεύτερος κανόνας είναι ο ρυθμός ζωής. Οι ώρες λειτουργίας των καταστημάτων, των υπηρεσιών και των ανθρώπων αλλάζουν ανάλογα με τη θερμοκρασία. Πολλοί δουλεύουν πολύ νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ. Το μεσημέρι, όλη η πόλη παγώνει — και όχι από το κρύο. Από το A/C.
Οι δρόμοι μένουν άδειοι. Όλα γίνονται μέσα σε κλειστούς, ψυχρούς χώρους. Τα εμπορικά κέντρα λειτουργούν σαν κοινωνικά κέντρα. Εκεί πας για βόλτα, καφέ, ακόμα και για περπάτημα. Έχουν τόσο καλή ψύξη που σε πιάνει ρίγος.
Οι άνθρωποι δεν φοράνε λιγότερα ρούχα. Φοράνε σωστά ρούχα. Λευκά, φαρδιά, αεριζόμενα. Ύφασμα που αναπνέει, αλλά καλύπτει. Έτσι δεν καίγονται, δεν ιδρώνουν, δεν υποφέρουν. Τα παραδοσιακά ρούχα, όπως το dishdasha και το abaya, δεν είναι απλώς πολιτισμική συνήθεια. Είναι προστασία ζωής.
Το νερό είναι παντού. Και όχι μόνο για πόση. Οι πόλεις έχουν κρυφούς υδρονέφωση, σταθμούς δροσιάς, και ψεκασμούς σε πάρκα και στέγαστρα. Το να έχεις φιάλη με νερό μαζί σου είναι τόσο βασικό όσο το κινητό σου.
Και, φυσικά, υπάρχουν κανόνες. Υπάρχει νομοθεσία που απαγορεύει σε εργάτες να δουλεύουν σε εξωτερικούς χώρους το μεσημέρι. Όχι από ευαισθησία, αλλά από ανάγκη. Ο ήλιος σκοτώνει.
Παρόλα αυτά, κάθε χρόνο καταγράφονται περιστατικά θερμοπληξίας. Και ναι, ορισμένες φορές λιώνουν και οι δρόμοι. Κυριολεκτικά. Η άσφαλτος κυρτώνει, τα λάστιχα κολλάνε, και η ζωή σταματά για να περάσει το κύμα της κόλασης.
Αλλά στο Κουβέιτ έχουν μάθει. Και δεν ιδρώνουν. Όχι επειδή δεν κάνει ζέστη. Αλλά επειδή έχουν χτίσει ολόκληρη τη ζωή τους γύρω από αυτήν.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
