Πόσα κιλά έπρεπε να είσαι για να μπορείς να μπεις σε λέσχη χοντρών;
Ήταν διάσημοι, ευκατάστατοι και πάνω από 90 κιλά. Οι λέσχες των χοντρών ήταν το πιο παράξενο φαινόμενο της Αμερικής στις αρχές του 20ού αιώνα.
Τον 19ο αιώνα, αν ήσουν άντρας με κοιλιά, δεν κρυβόσουν. Έμπαινες στη λέσχη. Όχι σε γυμναστήριο. Στην Αμερική, από το 1860 και μετά, εμφανίστηκαν οι Fat Men’s Clubs – λέσχες αποκλειστικά για άντρες με βάρος πάνω από 200 λίβρες, δηλαδή περίπου 90 κιλά. Ήταν οι VIP του πάχους, με μυστικά συνθήματα, χειραψίες και επίσημες ζυγίσεις. Όσο πιο παχύς, τόσο πιο αποδεκτός.
Η πιο διάσημη ήταν στο Wells River του Βερμόντ. Ιδρύθηκε το 1903 και είχε για σύνθημα: «We’re fat, and we’re making the most of it!» Οι συναντήσεις γίνονταν δύο φορές τον χρόνο, αλλά έπρεπε να είσαι έτοιμος. Τα μέλη έτρωγαν επίτηδες περισσότερο πριν τη συνάντηση για να βεβαιωθούν ότι περνούσαν το όριο των 200 λιβρών. Ήταν μια απόλυτα αντίστροφη δίαιτα: αν δεν έπιανες τα κιλά, δεν έμπαινες.
Οι συγκεντρώσεις ήταν πανηγύρι. Ξεκινούσαν με πρωινά-μαμούθ: ομελέτες, λουκάνικα, τηγανίτες, μπέικον. Ακολουθούσαν «Ολυμπιακοί αγώνες»: άλματα, σκυταλοδρομίες, μέχρι και παιχνίδια με leap-frog. Όχι για ν’ αδυνατίσουν — αλλά για να τους ανοίξει η όρεξη για το βραδινό. Ένα δείπνο με εννιά πιάτα, τρία επιδόρπια, μπράντι, πούρα και γέλια που γέμιζαν την αίθουσα.
Στο απόγειό της, η λέσχη είχε πάνω από 10.000 μέλη. Δεν ήταν γραφικοί τύποι. Ήταν δικαστές, πολιτικοί, γιατροί, ιερείς. Ο υποψήφιος πρόεδρος Ουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν είχε εμφανιστεί σε λέσχη στη Μασαχουσέτη για να κερδίσει υποστηρικτές. Στη λέσχη του Μέμφις, συμμετείχαν και ραβίνοι. Ήταν χώροι δικτύωσης και κύρους — όχι απλώς φαγοποτιού.
Η ύπαρξη τους βασίστηκε σε κάτι απλό: το πάχος σήμαινε πλούτο. Σήμαινε ότι είχες φαγητό, χρόνο, χαλάρωση, ζωή χωρίς στέρηση. Όσο πιο στρουμπουλός, τόσο πιο επιτυχημένος. Ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπε η κοινωνία πριν το 1920.
Όμως η βιομηχανική επανάσταση έφερε αλλαγές. Η τροφή έγινε πιο προσιτή για όλους, το ιδανικό σώμα άρχισε να αλλάζει. Η παχυσαρκία από σημάδι ευμάρειας έγινε δείκτης κινδύνου. Γιατροί και ασφαλιστικές εταιρείες άρχισαν να προωθούν την αδυναμία ως πρότυπο υγείας. Μέχρι το 1924, στην τελευταία συνάντηση της New England Fat Men’s Club, δεν υπήρχε κανείς που να ξεπερνά τα 200 κιλά. Ούτε ένας.
Κι έτσι, η πιο παχιά ελίτ της Αμερικής εξαφανίστηκε ήσυχα. Χωρίς δίαιτα. Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς hashtag.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
