Πόσες μέρες μετά τον πρώτο σεισμό έγινε ο κύριος σεισμός της Θεσσαλονίκης των 6,5 Ρίχτερ;
Πριν ο κύριος σεισμός των 6,5 Ρίχτερ χτυπήσει τη Θεσσαλονίκη στις 20 Ιουνίου 1978, η γη είχε ήδη δώσει προειδοποιήσεις
Η Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του 1978 έμοιαζε με καζάνι που έβραζε. Και δεν μιλάμε μόνο για τον καύσωνα, αλλά για τη γη που αποφάσισε να κάνει πρόβες πριν το μεγάλο σοκ. Όλα ξεκίνησαν στις 8 Μαΐου, όταν η γη έτρεμε διακριτικά, σαν να ήθελε να μας προειδοποιήσει. Στις 24 Μαΐου τα πράγματα σοβάρεψαν με έναν σεισμό 5,8 Ρίχτερ, ενώ στις 19 Ιουνίου, μόλις μια μέρα πριν το μεγάλο γεγονός, ήρθε άλλο ένα χτύπημα στα 5,3 Ρίχτερ. Ήταν σαν η φύση να μας έλεγε «προσέξτε, έρχεται το κυρίως πιάτο».
Στις 20 Ιουνίου 1978, στις 23:03, η γη βαρέθηκε τα παιχνιδάκια και έδωσε ό,τι είχε. Ο κύριος σεισμός χτύπησε με 6,5 Ρίχτερ και η πόλη σείστηκε ολόκληρη. Ήταν ο πρώτος τόσο μεγάλος σεισμός που έπληξε μεγάλο αστικό κέντρο της Ελλάδας σε σύγχρονους χρόνους. Ο αντίκτυπος δεν περιορίστηκε στη Θεσσαλονίκη, καθώς ταρακουνήθηκε ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα, η Γιουγκοσλαβία και η Βουλγαρία. Ούτε οι γείτονες δεν γλίτωσαν το σοκ.
Η νύχτα εκείνη ήταν εφιαλτική. Κτίρια έπεφταν, άνθρωποι έτρεχαν στους δρόμους, ολόκληρη η πόλη ήταν σε κατάσταση πανικού. Η πολυκατοικία στην πλατεία Ιπποδρομίου έγινε το πιο τραγικό σύμβολο της καταστροφής, καθώς κατέρρευσε ολοσχερώς, παίρνοντας μαζί της 37 ζωές. Συνολικά, οι νεκροί έφτασαν τους 49 και οι τραυματίες τους 220. Χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν άστεγοι από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η επόμενη μέρα βρήκε τη Θεσσαλονίκη σαν σκηνικό ταινίας καταστροφής. Κτίρια είχαν καταρρεύσει ή είχαν σοβαρές ζημιές, ενώ ιστορικά μνημεία, όπως η Ροτόντα και η Αχειροποίητος, υπέστησαν εκτεταμένες φθορές. Οι αρχές έτρεχαν πανικόβλητες, ενώ οι κάτοικοι προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν τι είχε συμβεί. Όπως συμβαίνει σε κάθε μεγάλο σεισμό, η πόλη δεν έμεινε ήσυχη. Στις 5 Ιουλίου, ένας μετασεισμός 5 Ρίχτερ ήρθε να προσθέσει άλλο ένα καρδιοχτύπι στους ήδη τρομοκρατημένους κατοίκους.
Η αποκατάσταση της πόλης δεν έγινε σε μια νύχτα. Χρειάστηκαν χρόνια για να επουλωθούν οι πληγές, αλλά η Θεσσαλονίκη απέδειξε ξανά ότι δεν καταλαβαίνει από χτυπήματα, είτε αυτά έρχονται από ανθρώπους είτε από τη φύση.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
