Πριν γίνει διάσημος φυσικός, έφτιαχνε ραδιόφωνα στη Μεγάλη Ύφεση χωρίς εργαλεία, μόνο με το μυαλό του

Στην καρδιά της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, τα περισσότερα αμερικανικά σπίτια δεν είχαν ούτε θέρμανση, πόσο μάλλον λεφτά για τεχνίτες. Οι χαλασμένες ηλεκτρικές συσκευές στοιβάζονταν στις αποθήκες. Αλλά σε μια γειτονιά του Κουίνς, ένα παιδί με κατσαβίδι στην τσέπη έδινε λύσεις χωρίς να ζητά χρήματα. Τον έλεγαν Ρίτσαρντ Φάινμαν.

Ο πατέρας του, ένας πωλητής με πάθος για τη λογική, του είχε μάθει να σκέφτεται πριν μιλήσει. Ο μικρός Ρίτσαρντ δεν ήθελε να γίνει ήρωας. Απλώς του άρεσε να βρίσκει τι δεν πάει καλά. Τα ραδιόφωνα της εποχής, με τα λαμπάκια και τα πηνία τους, του φάνταζαν σαν ζωντανοί οργανισμοί με εσωτερικά προβλήματα που μπορούσε να λύσει μόνο με λογική.

Στην ηλικία των 11, ο Φάινμαν είχε ήδη αποκτήσει φήμη ως το παιδί που «έφτιαχνε ραδιόφωνα με το μυαλό του». Περπατούσε με αυτοπεποίθηση, μικρόσωμος αλλά με βλέμμα ενηλίκου. Όχι γιατί ήταν αλαζόνας, αλλά γιατί ήξερε πριν τους άλλους. Δεν δοκίμαζε τυφλά. Υπέθετε, αναλογιζόταν, επιβεβαίωνε.

Ένα από τα πιο διάσημα περιστατικά ήταν εκείνο με έναν παλιό γείτονα. Το ραδιόφωνο έκανε έναν εκνευριστικό θόρυβο για λίγα λεπτά κάθε φορά που το άνοιγαν. Ο Ρίτσαρντ στάθηκε στη μέση του σαλονιού και άρχισε να περπατά. Ο ιδιοκτήτης ανυπόμονος τον ρώτησε αν απλώς παίζει ή θα κάνει δουλειά. Ο πιτσιρικάς, με ηρεμία, σκέφτηκε: «Αν ο θόρυβος φεύγει όταν ζεσταίνεται το ράδιο, τότε κάποια αντίσταση αλλάζει ιδιότητες με τη θερμότητα».

Πλησίασε, έβγαλε δυο λυχνίες, τις αντάλλαξε μεταξύ τους και… το πρόβλημα εξαφανίστηκε. Ούτε κατσαβίδι, ούτε μετρητής, ούτε δοκιμές. Μόνο σκέψη.

Αυτό το αγόρι μεγάλωσε και κατέκτησε το Νόμπελ Φυσικής. Έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους επιστήμονες του 20ού αιώνα, αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να λέει ιστορίες για τις μέρες που περπατούσε σε φτωχογειτονιές, με ένα ραδιόφωνο στον ώμο και την απορία στα μάτια του κόσμου: «Πώς γίνεται να το καταλαβαίνει έτσι απλά;».